Column

Hans halveert: 'Wat doet Ralph onaardig tegen je, zeg!'

Hans van der Beek - een dikke, kettingrokende, bewegingsloze mid-veertiger met een grote dorst bovendien - gaat helemaal op de gezonde toer. Lifestyle coach Ralph Moorman neemt hem aan het handje naar een gezond en wat langer leven. Wekelijks doen ze verslag. Reageren? www.facebook.com/hanshalveert

null Beeld Floris Lok
Beeld Floris Lok

Hans
De mensen maken zich zorgen over mij. Ik eet te weinig, dat kan nooit goed zijn voor een man als ik.

Op Facebook krijg ik vriendelijke adviezen ('Avocado's Hans, die vullen als een gek!' of 'Maak toch eens lekkere pan chili con carne voor twee dagen') en in het echte leven wordt iets te vaak en vooral te gretig gepolst of er dan eindelijk die breuk is tussen mij en mijn goeroe.

Blijkbaar was daar het wachten op.

'Ralph is pissed op je, hè. Terecht!'

'Wat doet Ralph onaardig tegen je, zeg!'

We mogen spreken van een calorieën-schisma. Zijn vier rijstwafels genoeg of moeten dat er toch echt zes zijn? Er zijn protestantse kerken voor minder afgesplitst.

Helaas, geen schisma. Ook Ralph maakt zich zorgen, dat is het gewoon. Een leven met discipline en rantsoen ga ik niet volhouden, vreest hij, en daar is goede reden toe.

En nog erger: mocht ik het wel een tijdje volhouden, ga ik me daarna vast belonen en eet ik mijn verloren gewicht er in recordtempo weer aan - met extra kilo's als bonus.

Een kleine kanttekening.

Ik ben inderdaad geen man van discipline. Als ik een ruggengraat had, had ik niet deze pens in de eerste plaats. Maar voor een man zonder ruggengraat kan ik best goed afzien, merk ik. Ik zie het gewoon als een spelletje. Tegenstander is het hongergevoel.

Zo deed ik dat ook de eerste weken nadat ik was gestopt met roken. De godganse dag prikte opeens de nicotine met een vinger in mijn zij: hé vriendje, even een peukje samen? Soms op de meest subtiele momenten. Het was een battle of the giants. Goed gespeeld nicotine, dacht ik dan - maar niet met mij, vriend.

Ik ben nogal een jongetje.

Zo doe ik dat nu weer. Natuurlijk heb ik in de loop van de namiddag trek en ook op het eind van de avond. Een zeurend gevoel van honger. Bring it on, denk ik dan, is this all you got? Met je beetje honger. Even wat drinken en over een uurtje slapen. Dan is deze dag weer gewonnen.

Ga ik dit lange tijd volhouden? Welnee. Doe ik dit elke dag? Ook niet.
Maar wel een tijdje. Net zo lang tot ik die laatste vijf à tien kilo kwijt ben. Ik zie het als een halve marathon. Die loper kan ook niet de rest van het kalenderjaar doorrennen en dat hoeft ook niet. Tot de finish is zat.

Dan gaat dit jongetje weer keurig terug naar de balans die ik de laatste vier maanden heb gevonden; de tijd dat ik voldoende lekkers binnenkreeg, maar wel met mate, en mijn gewicht stabiel bleef.

Dit is een tussensprint, zeker. Die duurt niet lang, daar is het een tussensprint voor. Daarna wandel ik verder, in het relaxte tempo van vóór dat sprintje, dat beviel prima.

Ralph gelooft dat ik dan een terugval krijg. Ik niet. En ik ben baas van eigen pens.

Bring it on, Ralph!

Personal coach Ralph Moorman
Oké, nu mag Hans mij het tegendeel bewijzen. Laat de ezel maar een keer tegen die steen stoten, want dat doet hij in het algemeen niet twee keer.

Eigenlijk is dit sprintje van Hans ook een beetje mijn schuld. Een ezel moet je altijd de tegenovergestelde richting opsturen dan je wilt (je kunt een ezel niet naar voren duwen, je moet hem aan zijn staart naar achteren trekken, dan gaat hij naar voren), en dat heb ik niet gedaan.

Hans heeft zichzelf wijsgemaakt dat hij geen discipline heeft. Ehm, hij is tegelijkertijd gestopt met roken en veel afgevallen - hij is de koning van de discipline. Dus die zin kan Hans uit zijn selftalk schrappen.

Maar gedragsverandering voor de lange termijn gaat eigenlijk niet zozeer over discipline. Als Hans discipline moet hebben om iets te doen, is hij niet in de onbewuste bekwaamheidsmodus.

En juist dat is waar hij uiteindelijk zou moeten uitkomen. Dan is het gedrag onder alle omstandigheden vol te houden en niet alleen wanneer alles meezit.

Ik ben nog nooit iemand tegengekomen bij wie alles altijd meezat in het leven.

En een breuk tussen Hans en mij? Ik begin het steeds leuker te vinden en ik vermoed Hans ook.

Ooit begin ik een ezelfarm!

null Beeld Floris Lok
Beeld Floris Lok
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden