Hans halveert: 'Naast paprikachips is chili-loempiasaus zo ongeveer het mooiste op aarde'

Hans van der Beek - een dikke, kettingrokende, bewegingsloze mid-veertiger met een grote dorst bovendien - gaat helemaal op de gezonde toer. Lifestyle coach Ralph Moorman neemt hem aan het handje naar een gezond en wat langer leven. Wekelijks doen ze verslag. Reageren? www.facebook.com/hanshalveert

Beeld Floris Lok

Hans:
Dit was mijn leven before Ralph: ik begon de dag met een kop koffie en twee peuken. Daarna nog zo'n setje. Dat was mijn ontbijt.

Alleen in het weekend wilde ik nog wel eens ontbijten en dan ook meteen vier boterhammen met gebakken eieren, spek en een lap kaas, gezellig. In de regel had zelfs ik dan pas in de namiddag weer trek in iets. Het baksteenontbijt noemde ik dat.

De peuk-koffiecombi hield ik vol tot lunchtijd en dat is het mooie aan een bedrijfskantine: er staat altijd iemand in de keuken die echt haar best voor jou heeft gedaan. Kipsaté, hamburgertje, gehaktstaaf of anders een doodnormaal kroketje en op vrijdag gebakken kibbeling. Op vrijdag deed ik gezond.

Op die kibbeling ging overigens wel een lading chili-loempiasaus. Naast paprikachips is chili-loempiasaus zo ongeveer het mooiste op aarde.

Oké, en La Chouffe in de namiddag met een bakje nootjes.
Spareribs met Corona.
Spaanse tapas met witte wijn.
Griekse mixed grill met ouzo.
Leffe blond op een terras en daarna een dagmenu ergens.
Alle mogelijke gerechten met satésaus.
Wodka na sluitingstijd.

En alles, werkelijk alles, met chili-loempiasaus.

Toon mij een Vietnamese caravan en ik bestel u een portie chili-loempiasaus. Dat daar zo'n loempia bij zit, neem ik op de koop toe.

Naast een dagelijkse snack at ik tijdens de lunch ook nog twee witte pistoletjes. Denk: paté, een salade, salami.

De middag werd vervolgd met opnieuw een reeks peuken en koffie. Tegen de tijd dat de werkdag er weer op zat, was mijn eerste pakje er wel doorheen. Het tweede pakje tackelde ik in de loop van de avond.

Bij thuiskomst schonk ik mezelf eens wat lekkers in, en een beetje te knabbelen erbij. Nootjes, chippie, ik stond overal voor open. Of ik had al een zakje chips uit de automaat gehaald, voor in de auto onderweg, dat kon ook.

Dan het avondeten. Laat ik het zo samenvatten: een man alleen kookt geen broccoli.

Het belangrijkste criterium aan warm eten was: gemak. Kant-en-klaar in het algemeen en bami-kipsaté uit de magnetron in het bijzonder. En als ik géén zin had om te koken, was er altijd wel ergens döner te krijgen. Salade en die dingen bewaarde ik voor bezoek.

De honger na tien uur 's avonds werd gestild met alles wat in de kast lag, in de regel chips of een soortgenoot. Aanwezig = op. Tevreden viel ik in slaap.

Toen kwam Ralph.

Ralph:
En toen kwam ik! Tja, en moet ik dan de waarheid vertellen over wat Hans zowat het mooiste op aarde vindt? Moet je een kind vertellen dat Sinterklaas niet bestaat, terwijl de wereld daar eigenlijk veel minder mooi van wordt? Maar bij een kind lijdt de gezondheid niet onder het geloven in Sinterklaas, of hij moet het hele jaar in het land zijn en het kind blijven overladen met snoepgoed.

Bij Hans koos ik er dus voor om de waarheid te vertellen: Zijn chili-loempiasaus bijvoorbeeld is vrijwel niks meer dan een chemische cocktail van suiker gemengd met bindmiddelen, smaakversterkers en het mogelijk kankerverwekkende conserveermiddel benzoëzuur (E210). Dat is waarschijnlijk niet waar Hans aan denkt als hij deze saus eet. Hij ziet eerder romantische taferelen voor zich die zich afspelen in Mexico. De waarheid kan soms lelijk en hard zijn, sorry! En de weg van de verandering kan in zijn geval lang en zwaar zijn. Bij Hans gaat het namelijk niet om een paar simpele levensstijlaanpassingen, maar eerder om een heropbouw vanaf scratch. Om hierin te slagen moet hij het wel heel graag willen.

Daar moet Hans terwijl hij er nog eentje opsteekt nog maar eens goed over nadenken.

 
Laat ik het zo samenvatten: een man alleen kookt geen broccoli
Ralph Moorman Beeld /
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden