Rubriek

Hans halveert: ik was de schrik van elke eettafel

Hans van der Beek - een dikke, kettingrokende, bewegingsloze mid-veertiger met een grote dorst bovendien - gaat helemaal op de gezonde toer. Lifestyle coach Ralph Moorman neemt hem aan het handje naar een gezond en wat langer leven. Wekelijks doen ze verslag. Reageren? www.facebook.com/hanshalveert

Hans van der Beek. Beeld Floris Lok

Hans
Ik ben geboren met een maagcorrectie. De officiële medische term is 'pylorusspasme' en daar hebben we in mijn vroege jeugd nog veel plezier van gehad. Piel en plas - zo klonk het althans - in één medische term: daar kunnen kleine jongetjes wel wat mee.

Het kwam erop neer dat de spier van mijn maaguitgang lastig deed. Ik kon geen voedsel opnemen. Tenminste, dat deed ik wel, maar daarna spuugde ik het weer uit. Natural born boulimia - een talent waar ik in mijn verdere leven weinig mee heb gedaan. Dus Hansje kon geen voedsel binnenhouden.

Dat is wat de mensen ironie noemen. Zes weken was ik, toen ik werd geopereerd. Ik heb er nog een minimaal litteken rechts van mijn navel - voor de kijkers links - aan overgehouden. Het litteken, ooit een kwart centimeter, groeide in de loop der jaren mee tot indrukwekkende proporties.

Met eten binnenhouden had ik daarna geen moeite meer, al was ik wel een ontzettende zeikerd. De schrik van elke eettafel. Niks lustte ik, niks. Geen spruitjes, boontjes, peulvruchten, eigenlijk alles van de groenteafdeling. Nu hebben alle kinderen dat, alleen is dat bij mij nooit overgegaan. Daarover later meer. Ik lustte alleen rode kool. En appelmoes.

Dus dat is jaren mijn menu geweest. Rijst met appelmoes. Aardappels met appelmoes. De laatste stukjes vlees met appelmoes. Boontjes met appelmoes, inmiddels ijskoud afgekoeld. Eenzaam aan tafel, terwijl de rest van het gezin allang naar 'Avro's Wie-kent-kwis' zat te kijken. Mijn eetlust heb ik later ruimschoots ingehaald. Toen ik eenmaal begon te eten, deed ik dat ook meteen in rap tempo, op het schrokken af. Ik heb mezelf echt moeten aanleren rustiger te eten.

De arts die vorige week Ralph zo lekker op de kast kreeg, had over dit alles een fascinerende theorie. Die spier van mijn maag was dus spastisch - soms werkte hij wel, soms niet. Daarom ben ik pas na zes weken geopereerd en niet al onmiddellijk na mijn geboorte. De arts: 'Jij zult echt honger hebben gehad, de eerste weken van je leven. Dat zit heel diep in je brein. En daar houd je een onmatig iemand aan over.'

Ze gaf het voorbeeld van couveusekinderen, die bijgevoedmoeten worden. Die ontwikkelen soms ook een moeizame relatie met voedsel. Ze krijgen later anorexia of het tegenovergestelde: overgewicht. Ik vond dit goed nieuws.

Mijn voorliefde voor spareribs, en dan het liefste nóg een portie, heeft een medische oorzaak. Ik kan er ook niks aan doen dat zo'n familiezak paprikachips meteen leeg moet. Ik ben een slachtoffer.


Personal Coach Ralph
Dat klopt Hans, en eigenlijk zijn we allemaal slachtoffer. We zijn allemaal mensen met een genenpakket dat van nature meer ontwikkeld is om te overleven in tijden van schaarste dan in die van vervloed. En met dit gegeven leven we nu in een tijd waarin voeding en verleiding tot eten op elke hoek van de straat te vinden zijn. En we hoeven er niet eens meer echte lichamelijke inspanning voor te leveren.

En dan is het grootste deel van de voeding ook nog eens zo onweerstaanbaar lekker gemaakt dat je er makkelijk meer van eet
dan het lichaam eigenlijk vraagt. Eigenlijk begint het al vlak na de geboorte. Moedermelk heeft namelijk een zoete smaak, die je zou kunnen associëren met warmte, liefde en genegenheid.De mentale gesteldheid kan zich dus ook vertalen in 'eten zonder honger'.

Vanwege al deze redenen is het voor bijna iedereen lastig de strijd met de kilo's te winnen op de lange termijn. Och, en dan heeft Hans ook nog eens een pylorusspasme moeten meemaken. Het blijft onvoorstelbaar dat Hans ondanks alles wat kilo's betreft het afgelopen jaar aan het langste eind heeft getrokken. Die man verdient een standbeeld.

 
Mijn voorliefde voor spareribs, en dan het liefste nóg een portie, heeft een medische oorzaak
Ralph Moorman. Beeld Floris Lok
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden