Rubriek

Hans halveert: Een kilootje of twee erbij, voor twee weken lol

Hans van der Beek - een dikke, kettingrokende, bewegingsloze mid-veertiger met een grote dorst bovendien - gaat helemaal op de gezonde toer. Lifestyle coach Ralph Moorman neemt hem aan het handje naar een gezond en wat langer leven. Wekelijks doen ze verslag. Reageren? www.facebook.com/hanshalveert

Hans van der Beek. Beeld Rink Hof
Hans van der Beek.Beeld Rink Hof

Hans
Ik mag van Ralph niet gefixeerd zijn op de weegschaal. Dat is een momentopname, zegt hij, het gaat om een blijvende gedragsverandering, of woorden van die strekking. Voor de afvallende mens is het toch een dingetje, die weegschaal; vriend of vijand, je weet het nooit, zeker op Nieuwjaarsdag niet. Ik had dus begin december een terugval. Ik ging stapvoets naar 112 en opeens was ik weer 116. De ik-ben-er-bijnavalkuil. Iets te veel gesmokkeld van het goede. Ik herpakte me, bleef weer stabiel en knibbelde er zelfs weer een kilootje of twee vanaf.

Toen begonnen de prettige feestdagen en een gelukkig nieuwjaar. Tja, wat zal ik zeggen. Moet ik eigenlijk alles zeggen? Is deze rubriek een biecht, met absolutie en al? Het is zo herkenbaar, hoor ik dan, en al die gênante bekentenissen schijnen me menselijk te maken, maar ondertussen sta ik wel steeds met mijn broek op mijn enkels. Vooruit dan maar. Mijn feestdagen waren... nou ja, menselijk. Zoals ieder normaal mens denkt: Fuck it, het is feest en de rest zien we in januari wel, zo heb ik dat ook. Alleen een klein beetje meer.

Zo sloot ik het jaar af, the year of the Ralph, met een contemplatie hier, een bespiegeling daar. En een shoarmaschotel. En een döner kebab. Een pakje sigaretten. En een allejezus grote hoeveelheid drank. Alles wat God en Ralph verboden hebben. Ik had even vrij van mezelf. Het hele jaar zat Ralph in mijn nek, maar nu was het feest, en ik was toch best goed bezig, en onder vrienden. Het was overigens mijn eerste kebab sinds april. Ik heb genoten. En wat die shoarma betreft: ik was in mijn geboortestadje, één lange reünie, en ja, dan eet je shoarma. Een schotel. Een grote. Hij viel tegen. In geen jaren gegeten en eerlijk gezegd snap ik niet wat daar nou ooit zo lekker aan was. De mens ontwikkelt zich. Hij verzon kebab.

Toen werd het 2014. Ik ging op de weegschaal staan en hield mijn hart vast. Terug naar 116. Dit viel me werkelijk alleszins mee. Een kilootje of twee erbij, voor twee weken lol. Ik deed het ervoor. Daarna begon ik me af te vragen hoe dat eigenlijk mogelijk was, biologisch-technisch: zo veel zondigen en dan maar een luizige twee kilo aan de broek krijgen. Ik had dan wel twee, drie (vier, vijf) avonden flink gezondigd, maar voor de rest was het best keurig.

Natuurlijk, mijn jongetjes zijn gezellig bij me, dus er zijn meer chips dan normaal in huis, maar het staat allemaal in geen verhouding met vroeger. Ik vind dit goed nieuws. Ik kan me dus permitteren even gigantisch te zondigen. Dit kon wel eens heel slecht nieuws zijn, nu ik er zo over nadenk.

Personal coach Ralph Moorman
Goed nieuws voor Hans dus! Hij kon redelijk ongestraft smokkelen. Dat kan ook absoluut als hij weet wat hij doet. Er zijn zat smokkelende mensen die slank blijven. Wat ze wel doen, is het weer in balans brengen. Uiteindelijk draait alles toch om gemiddelden.

Hans heeft zich dus overdag prima gedragen, maar in de avond volledig meegedaan met alle feestelijkheden en bijbehorende eettradities. Het gemiddelde is dus erg meegevallen, zegt de weegschaalindicatie. Misschien bestonden de feestdagen van de jaren hiervoor ook wel uit oliebollenontbijten en een lunch van zes plakken kerststol met spijs en dikke lagen boter, wie zal het zeggen.

Dat Hans shoarma ineens niet meer zo lekker vindt, is voor mij niet vreemd. Als je een tijd lang puurder en onbewerkter eet, verandert je smaakvoorkeur. Als Hans dit eetpatroon een paar jaar volhoudt, zal hij de smaak van chemische zoetmiddelen en smaakversterkers gemakkelijk kunnen weerstaan. De dag dat homo sapiens Hans zijn spareribs door de smaak van mononatriumglutamaat als niet eetbaar gaat herkennen, is nog ver weg, maar zeg nooit nooit. Dat Hans zo ver is gekomen als hij nu is, was ook ooit ondenkbaar...

Ralph Moorman. Beeld Rink Hof
Ralph Moorman.Beeld Rink Hof
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden