PlusInterview

Hans Brouwer: 'Ik blijf een Amsterdams straatschoffie'

Van huis-dj bij Dansen Bij Jansen naar oprichter van reclamedeuntjes-imperium MassiveMusic en mede-eigenaar van de A'DAM Toren: Hans Brouwer (53) vond in muziek zijn grote liefde én drijfveer. 'Dat scooterongeluk bleek een kruispunt
in mijn leven.'

'Ik zit nu nog te veel in de achtbaan van de verbouwing om trots uit mezelf, zomaar, te voelen.'Beeld Mark van der Zouw

Hans Brouwer (53) leidt MassiveMusic, reclamemuziekmaker van wereldformaat, met vestigingen in Amsterdam, Londen, Los ­Angeles, New York en Shanghai. Opdrachtgevers variëren van Sony en Heineken tot Nike.

Huidige hoogtepunt: de reclamesong van de Spelen, in opdracht van het Internationaal Olympisch Comité. En op dit moment is hij bezig met de muziek voor de Premier League in Engeland. Maar de afgelopen jaren was Brouwer ook druk met de ontwikkeling van de A'DAM Toren, het voormalige Shell-gebouw aan de noordoever dat is omgetoverd tot verticale stad, waarvan hij met Duncan Stutterheim en Sander Groet ­eigenaar is. En waar MassiveMusic nu ook kantoor houdt.

Bent uw trots als u dagelijks deze toren ­binnenloopt?
"Als het me gevraagd wordt, dan voel ik het ineens: trots. Maar ik zit nu nog te veel in de achtbaan van de verbouwing om dat uit mezelf, zomaar, te voelen."

Waarom was het zo'n achtbaan?
"We vonden de kans die we kregen zo mooi, dat we ook de invulling zelf wilden doen. Een groot deel exploiteren we zelf: we verhuren kantoren, er zitten zes horecabedrijven van ons in de toren en er is een uitzichtpunt voor toeristen.

Die moeten stuk voor stuk worden ingericht. En er moet ­worden bedacht op wie je je wil richten. Wat voor restaurant willen we? Dauphine-plus, niveau Michelinster, een pannenkoekenhuis voor de toeristen en hun kinderen? Al die gesprekken zijn gevoerd de afgelopen jaren. Soms gaf dat pittige discussies."

U bent door Duncan Stutterheim en ­Sander Groet gevraagd om je bij hen aan te sluiten, om mede-eigenaar en -ontwikkelaar te worden. Heeft u getwijfeld toen ze u vroegen?
"In eerste instantie werd ik gevraagd als huurder, met MassiveMusic. Sander en ­Duncan hebben beiden een ID&T-verleden; ze zijn veteranen uit de dance-industrie. In het begin had de toren een dance-imago, dat waren de plannen, maar daar heb ik op zich niet zo veel mee, dus ik was niet meteen enthousiast. Maar ik dook er wel in, gewoon om te kijken of er nog enige rek in zat."

"Daar stonden zij voor open, ik merkte dat we van dancetoren naar muziektoren konden ­manoeuvreren. Toen kreeg ik wél interesse. En toen Duncan mij een deel van zijn aandelen aanbood, omdat ik weer een andere visie op de toekomst van het gebouw meebracht, heb ik geen seconde meer getwijfeld. Ik was inmiddels verliefd geworden op de plek, en mijn personeel ook."

'Ik was inmiddels verliefd geworden op de plek, en mijn personeel ook.'Beeld Mark van der Zouw

Heeft het weleens op het punt van breken gestaan tussen u, Sander en Duncan?
"Nee."

Hoe kan dat?
"Sander is een visionair, met creatieve ideeën. Daarin gaat hij honderddertig kilometer per uur. Dan is het een kwestie van op de rem trappen óf zelf nog harder gas geven."

"Duncan had iets meer afstand tot het proces, hij had een sabbatical year na de verkoop van ID&T, maar kwam precies met de juiste opmerkingen op het juiste moment. De combinatie werkte erg goed. En ook als we het moeilijk hadden, zagen we allemaal het grote belang en konden de ego's aan de kant."

Wat was uw rol?
"Ik was vaak de olie in de motor, ik maak het nou eenmaal iedereen graag naar de zin. De afgelopen vier jaar hebben we intens ­samengewerkt. Vooraf was het toch maar ­afwachten of het zou lukken. Duncan, ­Sander en ik zijn alle drie ook wel mannetjes natuurlijk. Als je geen mannetje bent, doe je dit soort dingen niet."

Kan de toren voor jullie nog uitdraaien op een fiasco?
"Nee, het is gelukt - heerlijk om dat te kunnen zeggen, zeg. Het is nog niet helemaal af; er moeten nog wat kantoorruimtes betrokken worden, het hotel moet er nog in, maar de huurcontracten zijn getekend."

"The Shelter, de club onder in het gebouw, gaat vanaf september open. De twee restaurants zitten wekenlang volgeboekt. A'DAM&Co., een members club voor de creatieve industrie, heeft inmiddels meer leden dan we ons ten doel hadden gesteld. Voor De Loft, de evenementenruimte, komen tientallen aanvragen per dag binnen. De Lookout, het uitzichtpunt, had al na zes weken meer dan vijftigduizend bezoekers gehad. Dus ik kan wel zeggen dat het heel raar moet lopen, wil dit nog uit onze handen vallen."

Heeft u altijd het diepe vertrouwen gehad dat u elke klus aankon als u er maar in ­geloofde?
"Ik denk het wel. Vertrouwen is mij meegegeven van huis uit, maar ik ben een laatbloeier. Wat ik in mijn twintiger jaren deed, was studeren, bas spelen in een band en dj'en. Tien jaar heb ik over mijn studie ­muziekwetenschap gedaan. Dat kon toen ­gewoon, als je het maar zelf betaalde."

Welke plaat bracht u aan de basgitaar?
"Ik denk Outlandos d'Amour van The ­Police, uit 1978. Ik had al een basgitaar, maar toen ben ik fanatiek gaan spelen. Het geluid van die plaat was fantastisch, en ik dacht: deze baspartijen klinken speelbaar."

Had u les?
"Ik had toen een krantenwijk, van dat geld betaalde ik mijn lessen. Bijna een hele week Het Nieuws van de Dag bezorgen was één les. Dat geld kreeg ik niet van mijn ouders, en omdat ik het zelf verdiende, zorgde ik echt wel dat ik mijn partijen kende en had geoefend. Het was veel te duur voor mij om er ­laconiek mee om te gaan."

Uit wat voor gezin komt u?
"Mijn ouders komen allebei van Ameland, ze zijn in dezelfde straat opgegroeid. Mijn vader werd politieman toen hij op zijn drieëntwintigste naar Amsterdam kwam, meteen op ­bureau Warmoesstraat."

"Ik ben hem nog altijd dankbaar voor die verhuizing, anders was ik nu vermoedelijk horeca-uitbater op Ameland geweest. Niet dat daar iets mis mee is, maar ik vind het fantastisch dat ik in Amsterdam ben opgegroeid. Met alle mogelijkheden van deze stad."

Was u altijd al zo gedreven?
"Ik denk het wel ja. Na mijn middelbare school richtte ik bijvoorbeeld een bandje op, als bijverdienste naast mijn studie. Het was een soulbandje; omdat ik van zwarte muziek houd, maar ook omdat soulmuziek op dat moment populair was door die Levi's-commercials, omdat het muziek is waarmee je kunt optreden op feesten, omdat het er leuk uitziet met blazers en een Hammondorgel."

"Als ik een idee heb voor zo'n band, bedenk ik wel of het verkoopbaar is. Drie maanden later hadden we ons eerste optreden, en hebben we gedurende mijn studietijd zeshonderd keer gespeeld."

'Als je geen mannetje bent, doe je dit niet'Beeld Mark van der Zouw

Commercie en artisticiteit gingen bij u ­altijd hand in hand?
"Dat gaat van nature. Dat ik de boekingen deed én het tourmanagement én in de pauze ook nog plaatjes stond te draaien, vond ik volstrekt vanzelfsprekend."

In een repetitieruimte gaan somberen dat dingen niet voor de wind gaan, is nooit uw natuurlijke reflex geweest?
"Ik wil goede muziek maken, die vervolgens zo goed mogelijk verkopen en er ondertussen plezier in hebben. Bij mij is het glas altijd halfvol, en als het te leeg is, dan schenken we het bij."

"Op mijn zeventiende heb ik wel een one-eighty gemaakt. Zoals veel jongens was ik fanatiek met voetballen - niet dat ik ooit prof zou zijn geworden, maar het was mijn grote liefde. Dat stopte rigoureus omdat ik met zeventig kilometer per uur met mijn opgevoerde brommer op een stilstaande auto op de Pieter Calandlaan knalde. Toen was het meteen afgelopen met voetballen en werd het - whup! - muziek."

Was dat in de tijd dat die plaat van The ­Police uitkwam?
"Ik ging op krukken naar hun concert in de Jaap Edenhal. Door de invalideningang, ik had de allermooiste plek. Dat ongeluk bleek achteraf een kruispunt in mijn leven, vanaf toen stond het in het teken van de muziek. De band en veel draaien, in Dansen Bij Jansen, in Tijl Uilenspieghel."

Waarom hield u van draaien?
"Ik was goed in het draaien van de juiste plaat op het juiste moment, voor de mensen die er dán staan. Pleasen dus eigenlijk, misschien wel the story of my life."

Heeft de studie muziekwetenschap nog iets voor u betekend?
"Het grappige is dat ik de enige popmuzikant in deze klassieke studie was die het tot het einde toe heeft volgehouden, en ik werd enigszins met de nek aangekeken. Maar ik ben een van de zeer weinigen van mijn jaar die nu zijn geld met muziek verdient."

"In elk geval had ik toen ik na mijn studie volkomen toevallig in de reclamemuziek terechtkwam, een grote repertoirekennis én een soort geloofwaardigheid als muzikant. Daarbovenop gaven die studie en mijn ervaringen in de muziekindustrie mij het idee dat ik iets te vertellen had en was ik niet makkelijk onder tafel te kletsen."

Welk specifieke talent moet je hebben om in de reclame muziek te maken?

"Het is lastig - en dat geldt voor heel veel beroepen - om zakelijk talent en creativiteit in één persoon te verenigen. Ik ken maar een paar mensen die dat hebben. Marcel Wanders is er een van. Hans Bos, mijn partner bij Soundscape, het eerste reclamemuziekbedrijf waar ik werkte, had dat ook."

"Cum laude afgestudeerd in piano en compositie aan het conservatorium en tegelijkertijd een enorm zakelijk brein; ik heb veel van hem geleerd. Verder moet je muzikaal gewoon goed onderlegd zijn, want er wordt goed geld betaald in de reclame, maar de eisen zijn ook hoog. Vanaf het moment dat Hans mij bij Sound-scape aannam heb ik me thuisgevoeld in die wereld. Ik was 32, eindelijk had ik een serieuze baan."

'Ik wil altijd pleasen, misschien wel the story of my life'.Beeld Mark van der Zouw

Wat zag hij in u?
"Ik was complementair aan wat hij miste aan sociale vaardigheden. Hij noemde mij de minister van Buitenlandse Zaken, zelf was hij de minister van Binnenlandse Zaken. Ik ging naar buiten om te vertellen dat we heel goed muziek konden maken, terwijl hij die in de studio componeerde."

"Er wordt natuurlijk verschrikkelijk veel goede muziek op zolder-
kamertjes gemaakt, maar de wereld moet dat wel weten. Zelf heb ik nooit in mijn eentje muziek zitten componeren omdat ik daar zo'n diepe behoefte toe voelde, maar ik kan wel regelen dat het er komt en kan het goed aan de man brengen."

Toch moet u ook een muzikale ambitie hebben. Wat is die?
"Om binnen een lekker strakke deadline, zonder al het gezever, een zo goed mogelijk muziekstuk af te leveren. Mijn eerste klus in de reclame was voor een Duitse bank en in één ochtend klaar. We namen op in Wisseloord, op dat moment een van de beste ­studio's in Europa, met een strijkoctet van leden van het Concertgebouworkest - te gek!"

"Het was de manier van werken waar ik al die jaren naartoe had gewerkt zonder dat ik dat wist. Vlak voordat ik in de reclame terechtkwam, had ik met mijn bandje drie weken in de studio gezeten om een cd op te nemen, die vervolgens nergens naar klonk. Eindeloos partijen dubben, zeuren, gedoe - het schoot gewoon niet op. Ik vond daar weinig aan."

Stemt een opdracht u tevreden als het een knaller van een reclame is die over de hele wereld wordt uitgezonden, of als ­jullie simpelweg een hoogwaardig stuk muziek hebben afgeleverd?

"Nou, dat zijn precies de twee dingen waar het om gaat. Als wij een mooie, kleine non-profitopdracht hebben, kan dat zeer bevredigend zijn, vooral omdat die briefings vaak ook een stuk vrijer zijn."

"Maar ik krijg er ook een kick van dat ons bedrijf de reclamemuziek voor de Olympische Spelen heeft gemaakt. Of dat we op dit moment bezig zijn met de Premier League in Engeland. Of de nieuwe campagne voor EA FIFA 17, het computerspel. Dat is muziek die letterlijk over de hele wereld te horen zal zijn. Als ik daar géén kick van kreeg, zou ik ander werk moeten zoeken."

U zegt dat u een pleaser bent, maar als je zo'n groot bedrijf wilt runnen moet je toch ook hard zijn.
"Ja, dat klopt, hahahaha. Ik heb een enorme drive in het runnen en beschermen van dit bedrijf en de mensen die er werken. Dus als ik het gevoel heb dat iemand contraproductief is, of aan de basis van het bedrijf zaagt, dan kan ik hard zijn. Dan komt het Amsterdamse straatschoffie, het voetballertje uit de Overtoomse Veld in mij naar boven. Want dat zit er wel, nog altijd."

Is het leuk om je onder reclamemensen te begeven?

"Ik vind reclamemensen doorgaans ongelooflijk leuke, inspirerende mensen. Voordat ik in de reclame ging heb ik boekingen en management voor bands gedaan, ook echt goede bands. Ik haakte een beetje af bij de mentaliteit van muzikanten, die tegenwoordig trouwens veel beter is."

"In de jaren negentig was het vooral: uitkering erbij, tot één uur 's middags in je nest blijven liggen, je 's avonds volgooien en dan eens lamlendig je gitaar omhangen. En daarna op naar het volgende tourtje langs al die gesubsidieerde kernpodia. Dat irriteerde me mateloos. Ik wil er gewoon voor gaan, met creatieve en ­gedreven mensen."

Bent u daarom members club A'DAM&Co. begonnen?
"Ja. Ook met een egoïstisch motief, want hoe leuk is het om met mensen te zijn van wie je weet dat ze openstaan voor de ander, die willen inspireren of geïnspireerd worden? Dat moet wel leiden tot mooie dingen."

"Dat kán niet leiden tot iets slechts. En dan hoop ik ook wel een beetje dat het ten gunste komt van Amsterdam. Want we wonen in de mooiste stad van de ­wereld, dat vind ik echt, héél erg. Wat fantastisch om zo'n markant gebouw, op zo'n fantastische plek, te hebben mogen ontwikkelen. In feite geven we het ­gebouw terug aan de stad, waarvoor we in de gelegenheid zijn gesteld door de gemeente, en dat is een grote eer."

Had u tien jaar geleden kunnen vermoeden dat je mede-­eigenaar van een gigantische toren, een landmark van Amsterdam zou zijn?
"Ik kan me herinneren dat ik een tijd geleden met mijn accountant zat. Hij zei me dat ik eigenlijk eens iets kleins met vastgoed moest gaan doen. Vastgoed, dacht ik, het zál allemaal wel. Een paar maanden later kwam de toren op mijn pad en belde ik hem. 'Hier is je vastgoedproject!'"

Wat een geluk.
"Zeker, maar, vervolgens moet je het ook wel gewoon dóen. ­Gelukkig is 'doen' van ons alle drie wel de middle name."



CV

28 december 1962, Amsterdam

1985-1995
Muziekwetenschap, UvA
1985-1990
DJ bij Dansen bij Jansen
1987-heden
Souled Out & the Trouble Horns (bassist/boeker)
2000-heden
Oprichter en ­eigenaar MassiveMusic
2007-heden
Oprichter en ­eigenaar Kaiser Sound Studios, Amsterdam
2011
Winnaar Amsterdam Business Award
2012-heden
Oprichter en ­eigenaar Hesse Sound Studios, Berlijn
2012-heden
Partner en ­ontwikkelaar A'DAM Toren

Hans Brouwer woont sinds 1995 met Lea, zoon Beau (21) en dochter Gina (16) in de Watergraafsmeer. Ze verhuizen in augustus naar de Jordaan.

'Vertrouwen is mij meegegeven van huis uit, maar ik ben een laatbloeier.'Beeld -
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden