Haitink met Chicago Symphony geweldig

In 1989 waren ze voor het laatst in Nederland te horen, de dames en heren van dat spectaculaire Amerikaanse muziekgezelschap genaamd Chicago Symphony Orchestra. Bijna twintig jaar geleden kwamen ze langs met hun toenmalige chef-dirigent Georg Solti, die in 1969 de legendarische Fritz Reiner opvolgde en tot 1991 aanbleef. Na Solti kwam Daniel Barenboim, die in 1998 wél het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel aandeed, maar Amsterdam helaas oversloeg.

De leemte die na Barenboims vertrek in 2006 ontstond, werd opgevuld door Bernard Haitink, die zelf net was opgestapt als inval-chef bij de Dresdner Staatskapelle, en door Pierre Boulez. Aan de interim-periode van deze twee zeer eerbiedwaardige oudere heren kwam onlangs een einde met de aanstelling van Riccardo Muti als nieuwe chef. Maar zowel Haitink als Boulez blijven in Chicago actief. Ze zijn er geliefd en ze vullen elkaar programmatisch mooi aan.

Na bijna twintig jaar afwezigheid was de Chicago Symphony vrijdag en zaterdag dan eindelijk weer eens in Amsterdam, waar het onder leiding van Haitink de Zesde symfonie van Mahler en de Vierde van Sjostakovitsj ten gehore bracht. Muziek van de geselende en striemende soort, waarin dit beestachtig goede orkest als geen ander excelleert.

Onder Reiner en Solti ontwikkelde het orkest een geheel eigen, gespierde en behoorlijk agressieve klank, gestut op een onwaarschijnlijk goede kopersectie en gestaalde strijkers. Barenboim hanteerde jaren de vijl, en ook Haitink is allesbehalve een rauwdouwer, maar de licht gruizige en vlezige sound is goddank gebleven.

Ook bij Haitink kwam in Mahlers Zesde symfonie de nadruk in extremis te liggen op de rijkelijk aanwezige afgrondelijke kanten van deze partituur. Nog nooit zo'n apocalyptische Zesde gehoord. Dat het Scherzo per saldo weinig wienerisch klonk en dat zelfs in het Andante de strijkers een zekere metalen glans hielden, moest daarbij op de koop toe worden genomen. Maar mijn hemel, wat een intimiderende power kwam daar van het podium.

Het pianoconcert in c klein van Mozart viel daags erna tegen. Solist Murray Perhia zat met een schitterend zilveren toucher, een prachtig cantablie en een voorbeeldige articulatie te spelen, maar de orkestklank bleef ondanks de sterk gereduceerde strijkers- en blazersaantallen te dik, te dicht. En een vlakke Mozart is een saaie Mozart, hoe grandioos het orkest ook speelde.

Met de Vierde symfonie van Sjostakovitsj - zijn wanhopigste, duisterste en indrukwekkendste - kwam de totale revanche, al gooide storend geruis van de airco tijdens de zachte passages roet in het eten.

Het mooist was het slot: de lange, verstilde coda met een tinkelende celesta, als troost na al het geweld. (ERIK VOERMANS)

Een weekend met Bernard Haitink en het Chicago Symphony Orchestra. M.m.v. Murray Perahia (piano). Mahler-Symfonie nr. 6, Mozart-Pianoconcert nr. 24, Sjostakovitsj-Symfonie nr. 4. Gehoord: 5 en 6/9, Concertgebouw.

Onder leiding van Bernard Haitink was het Chicago Symphony Orchestra voor het eerst in twintig jaar weer in Amsterdam te horen. Foto ANP/Alberto Aja Beeld
Onder leiding van Bernard Haitink was het Chicago Symphony Orchestra voor het eerst in twintig jaar weer in Amsterdam te horen. Foto ANP/Alberto Aja
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden