Column

Had ik gekozen voor een abortus? Hell yeah

Roos Schlikker Beeld Oof Verschuren

Zachtjes zong de moeder geruststellende kinderliedjes. De baby keek versuft na haar dubbele dosis medicijnen. Het zou niet helpen.

Hoe vaak was het niet gebeurd dat na eindeloos verbinden het kindje eindelijk in bed lag, vervolgens woedend haar voetje tegen de spijlen ramde vanwege de jeuk en haar bloedrood langzaam de zwachtels opnieuw vulde? Haar meisje was nergens veilig voor de pijn.

Overal op haar lijf had ze blaren, de kleinste aanraking spleet de babyhuid open. Toch liet de thuishulp het lijfje nu in het bad zakken. Haar gekrijs op het moment dat het azijn de wonden uitbeet. Het spul dat moest voorkomen dat er een ernstige infectie zou ontstaan.

Waarom eigenlijk? Waarom mocht dit kindje niet dood? Ik ben haar niet vergeten, Bente, de baby die geboren werd met epidermolysis bullosa, een ziekte die van het kind een permanente open wond maakte. Haar ouders wensten euthanasie, maar omdat baby's wilsonbekwaam zijn, mocht dat niet.

Pas na een jaar vol bloed, blaren en melkflessen blauw van morfine mocht Bente sterven. Haar ouders waren kapotgestreden, doodmoe en intens verdrietig. Niet alleen vanwege het verlies, maar vooral vanwege haar lijden.

"Alleen maar pijn, dat is toch geen leven?" vroeg moeder Karin me geregeld. Hun standpunt kwam de ouders op kritiek te staan, vooral uit christelijke hoek. Ik heb het nooit begrepen. Was god niet van het mededogen?

Ik denk aan Bente en zie deze week 10.000 mensen op het Malieveld demonstreren voor leven. Hele gezinnen zwaaien blijmoedig met bordjes, waarop staat dat Jezus van ons houdt.

Een blondblozend meisje vertelt het NOS-journaal waarom ze tegen abortus is: "Omdat het toch wel moord is. Het is een schepsel, een schepsel van God. Het wordt gegeven en dat halen wij weg. Dan kun je zeggen: het is het recht van de vrouw. Maar wij hebben daar helemaal geen recht op. Wij hebben geen recht om kindjes weg te halen."

Nu ben ik van de school met een ander geloof. Ik denk dat niemand lichtvaardig een abortus ondergaat, of je dat doet omdat je niet klaar bent voor een kind, zwanger bent van een verkrachter of om een andere reden.

Het is geen kies die je trekt, geen cadeau dat je ontevreden teruggeeft. Maar ik geloof nog iets anders en dat is dat de dood soms mededogen is. Ik denk aan het kind dat ikzelf ooit droeg, dat een leven vol leed te wachten stond.

Ze ontdekten haar ziekte te laat, waardoor ik moest bevallen, maar had ik gekozen voor een abortus als ik het eerder had geweten? Hell yeah. Sommig leven wordt enorm overschat.

'Elk mens is kwetsbaar, kostbaar en waardevol! #MarsvoorhetLeven,' twitterde Kees van der Staaij, naast een olijke foto van hemzelf, poserend met een meisje met het syndroom van Down. Smerige demagogie.

Want natuurlijk is dat jong enorm kostbaar en waardevol, maar zou de SGP-voorman ook zo stralend op de kiek gaan met een Bente, krijsend in een azijnbad?

Ja, Kees van der Staaij. Het zijn inderdaad de kwetsbaren die moeten worden beschermd.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden