Review

Green zone ***

Regie: Paul Greengrass
Met: Matt Damon, Brendan Gleeson, Greg Kinnear, Amy Ryan, Khalid Abdalla

Met Green zone levert Paul Greengrass een bijdrage aan de tweede golf Amerikaanse Irak-films. De Britse regisseur is vooral bekend door de actierijke thrillers The Bourne supremacy en The Bourne ultimatum, maar hij beschikt over uitstekende papieren. Greengrass werkte tien jaar als oorlogsverslaggever voor de Britse televisie, en maakte met Bloody sunday en United 93 aangrijpende reconstructies van de zwartste bladzijde uit het Noord-Ierse conflict en de kaping van het enige vliegtuig dat op 11 september 2001 zijn doel niet bereikte.

Greengrass stelt met Green zone geen oorlogsfilm, maar een thriller voor ogen te hebben gehad. De film draait om de door Matt Damon vertolkte officier Roy Miller, die na de bombardementen op Baghdad in 2003 de taak krijgt de door Saddam Hussein verstopte massavernietigingswapens te ontmantelen. Het is een hachelijke klus, die echter voortvarend kan worden aangepakt, omdat er solide en gedetailleerde inlichtingen over de vindplaatsen beschikbaar zijn.

Dat de informatie onbetrouwbaar is wordt meteen duidelijk: de eerste zwaarbevochten lokatie herbergt louter restanten van een tien jaar oude toiletpottenfabriek. Een paar nutteloze missies later klaagt Miller bij zijn superieuren hardop over de gebrekkige inlichtingen, maar hij wordt alleen serieus genomen door een CIA-veteraan, een journaliste en een Irakese burger, die hem op het spoor van een van Saddam's voortvluchtige ministers zet.

Green zone is 'geïnspireerd' op het voortreffelijke boek Imperial life in the emerald city, waarin Washington Post correspondent Rajiv Chandrasekaran een verbijsterende reconstructie van het eerste jaar van de Amerikaanse bezetting levert. Het is een aaneenschakeling van neoconservatieve misvattingen, luchtkastelen en simplificaties, waarin de schaarse heldenrollen toebehoren aan Amerikanen die uit frustratie en idealisme hun eigen pragmatische plan trokken, om het dagelijkse leven in Irak weer op de rails te krijgen.

Dat maakt Damon's officier tot een gepaste held voor de verfilming: we zien hem niet als een muitende soldaat, maar als een nobele idealist, die de waarheid najaagt om de Irakezen te helpen. Het probleem is echter dat Green zone naar onthullingen toewerkt die algemeen bekend zijn, waardoor de film flink aan spanning inboet, zeker in vergelijking met The hurt locker, maar ook met de twee Bourne films.

Incidenteel geeft Greengrass een intrigerend beeld van het decadente leven en de potsierlijke persconferenties in de zwaarbeveiligde 'green zone'. In die scenes ligt de kiem voor een provocerende film besloten, die de kern van Chandrasekaran's betoog op een prikkelender manier kan weergeven. Of die film ooit gemaakt wordt valt te betwijfelen, na het floppen van Green zone en de andere Irak-films op de Amerikaanse markt. (BART VAN DER PUT)

Website

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden