Review

Gordos **

null Beeld

Regie: Daniel Sanchez Arévalo
Met: Antonia de la Torre, Verónica Sanchéz
Het soapachtige Spaanse Gordos voelt als een overbodige filmvertaling van een zelfhulpboek over dik zijn.

Filmmaker Daniel Sanchez Arévalo maakte vier jaar geleden onder de onmogelijke titel Azuloscurocasinegro een veelbelovend speelfilmdebuut. In de tragikomische mozaïekfilm moet een aantal twintigers in Madrid hun leven in overeenstemming brengen met hun verlangens en gevoelens. Arévalo schetst het vallen en opstaan met veel compassie.

Ook opvolger Gordos is een mozaïekfilm en weer gaat het over personages die eens eerlijk in de spiegel moeten kijken. Deze keer zijn ze dik - of vinden zichzelf dik - en ontmoeten ze elkaar bij een therapiegroep voor dikke mensen.

Bij de eerste sessie moet iedereen zichzelf als eerste stap op weg naar acceptatie uitkleden. De rest van de film staat in het teken van de mens achter het dikke lichaam. Het leidt tot veel psychologisch geleuter over dik zijn. Waarom vinden de personages zichzelf dik? De therapeut weet het: zij kampen met een gebrek aan eigenwaarde, dat niet verholpen wordt door afvalpillen. En dat is niet bepaald een baanbrekend inzicht. Maar ook de therapeut moet in de spiegel kijken, want waarom heeft hij een afkeer van het lichaam van zijn hoogzwangere vriendin? Enfin, omdat Arévolo het hart op de goede plaats heeft, komt alles op zijn pootjes terecht.

De kijker blijft achter met de vraag wat deze getalenteerde filmmaker heeft bezield, want op een paar momenten na wordt Gordos nooit meer dan een soap. (JOS VAN DER BURG)

www.gordoslapelicula.com

null Beeld

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden