Plus

Good Manners is aan de lange kant, maar beklijft wel

De Braziliaanse film Good Manners blijft steeds twee paden tegelijk bewandelen: sprookje en ­sociaalrealisme ineen. Het is bijna alsof je twee films voor de prijs van een krijgt.

Of ze de dienstlift wil nemen, commandeert de portier van het chique appartementencomplex Clara via de intercom. Omdat ze een donkere huid heeft.

Het is het eerste wat we zien na de als een sprookjesboek vormgegeven openingstitels van Good Manners. De Braziliaanse film blijft die twee paden tegelijk bewandelen: sprookje en ­sociaalrealisme ineen.

Beide worden direct weer benadrukt wanneer Clara (Isabél Zuaa) de woning binnenstapt waar ze komt solliciteren op een baantje als kinderjuf. Het sprookje door de stilering van het huis en de onwerkelijk aandoende skyline die door de ramen te zien is.

Het sociale commentaar doordat de jonge, hoogzwangere Ana (Marjorie Estiano) Clara niet alleen inhuurt omdat die haar als op magische wijze van de steken in haar zij weet af te helpen, maar ook omdat ze haar behalve als kinderjuf ook als dienstmeid voor zich aan het werk zet.

Vriendschap
Ondanks die ongelijke machtsverhouding, en ondanks de dreigende sfeer die continu in de lucht hangt, bloeit er iets op tussen Clara en Ana. Van afhankelijkheid gaat het naar vriendschap en al snel naar meer dan dat. Maar al snel is ook duidelijk dat er iets niet pluis is met de zwangerschap van Ana, wier slaapwandelende escapades steeds bloeddorstiger vormen aannemen.

Tot die onderhuidse horror halverwege de film plotseling gruwelijk ­expliciet wordt en zo een harde breuk in het verhaal legt.

Het is bijna alsof je twee films voor de prijs van een krijgt - het bronverhaal van hoe een monster in de wereld kwam en de vervolgfilm die de draad van zijn leven verder oppakt. Toch hebben de twee helften een duidelijk centraal thema, waar ook de titel van de film naar verwijst. Beide draaien om de 'goede manieren' die men moet aanleren om te worden geaccepteerd door de maatschappij en hoe beperkend en beklemmend die kunnen zijn.

Weerwolven
Met zijn combinatie van een fabelachtige sfeer en ­achterliggende sociale gelaagdheid doet Good Manners denken aan het recente succes Gräns van Ali Abbasi (de ­Brazilaanse film kwam overigens internationaal ruim eerder uit, maar bereikt nu pas de Nederlandse bioscopen). ­Zoals die Zweedse film aloude trollenmythes naar een ­hedendaagse setting trekt, zo plaatst Good Manners ­weerwolven in de tumultueuze realiteit van het Brazilië van nu.

Makers Juliana Rojas en Marco Dutra slagen iets minder goed in hun opzet dan hun Zweedse collega. De breuk halverwege komt de film niet helemaal te boven. En de speeltijd van ruim twee uur is aan de lange kant om het jongleren met verschillende genres vol te houden - niet alleen sprookje, horror en sociaalrealisme, maar ook stukjes animatie en musical passeren de revue.

Toch beklijft de film. Good Manners bewijst maar weer eens dat je juist met een gezonde dosis fantasie soms meer kunt zeggen over de harde realiteit.

Good Manners

Regie Juliana Rojas, Marco Dutra
Met Isabél Zuaa, Marjorie Estiano, Miguel Lobo
Te zien in Eye

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden