Proefwerk

Goldfinch Brasserie (8)

Goldfinch Brasserie, de toegankelijke optie van het Waldorf, is alsnog heel duur. Maar wát een chique plek, met de beste soep van de stad.

null Beeld Rink Hof
Beeld Rink Hof

We zitten erbij als miljonairskleuters op een veel te duur kinderpartijtje: met onze billen in stoelen waar we drie keer in passen, zo diep en laag in het crèmekleurige kussen dat onze kin zowat op tafel rust. Die tafel is gedekt met het beeldigste servies; roomwit met een blauw randje en bescheiden bovenin de letters WA - de koning zou er jaloers op worden.

Goldfinch Brasserie, vernoemd naar het puttertje van Fabritius, bevindt zich sinds drie maanden aan de tuin van het Waldorf Astoria, precies naast Librije's Zusje. Dat laatste is, zoals het in hotelkringen heet, het 'fine dining­restaurant' - twee Michelinsterren - terwijl Goldfinch door hotelpapa en beroepsitaliaan Roberto Payer een 'toegankelijke brasserie' wordt genoemd. Iedereen weet dat 'toegankelijke brasserie' restaurants is voor 'de niet zo heel erg dure optie' - de brasseries van bijvoorbeeld het Okura en De l'Europe zijn allebei in het bezit van een Bib Gourmand, de onderscheiding die Michelin uitreikt aan plekken met een prima driegangenmenu voor minder dan €37. Bij Goldfinch is dat €46; hoewel niet goedkoop, ook niet exorbitant.

Chef Sidney Schuttes beste gerechten, viel ons bij het Zusje vorige zomer ook al op, zijn van een adembenemend evenwicht: ruim elegant genoeg voor de superdeluxe locatie, maar met voldoende pit om ook nog uitgesproken opwindend te zijn. Ook in de brasserie eten we er een aantal die de twee prachtig combineren. Bij de makreelceviche (€18) wordt een dressing van pepers, limoensap en suiker pas aan tafel over het gerecht gegoten; de rauwe makreel, fris als komkommerwater, ligt in een ­salade met tomaat, verschillende soorten radijs, macadamia, avocado en gerookte olijfolie. Een waar genot.

De klassieke steak tartare (€19) is vers gesneden en perfect aangemaakt, de peper die ons wordt aangeboden door de lieve serveerster met een groteske knots van een molen is dan ook volstrekt overbodig.

De aspergesoep met malse kreeft uit het dagmenu en de tom yum goong (€17) zijn in het soepenspectrum bijna zo ver van elkaar verwijderd als denkbaar, maar beide in hun soort onbetwist de beste die we ooit aten. De pittig-zure Thaise klassieker met citroengras, galangawortel, veel rode peper, strochampignons en fantastische, nog ietsje rauwe garnalen verkwikt alleen al door de geur en doet me stuiteren. De aspergesoep is romig en toch hartig van foelie en bieslook, met een gepocheerd ei; de kreeft is heerlijk, maar was beslist niet nodig geweest. 'Wat een ONGELOOFLIJKE SOEP!' roep ik zo hard dat de twee deftige dames aan de tafel naast ons verschrikt hun botermesje laten vallen, en ik sluit niet uit dat er een dag komt dat ik, snotterend van griep, liefdesverdriet of andere ­malaise, van de trappen van het Waldorf zal moeten worden weggesleept terwijl ik koortsachtig om soep smeek.

De hoofdgerechten vallen helaas allebei een beetje tegen. Het lam is voorbeeldig gegaard en wordt geserveerd met parelcouscous (grappige en lekkere pastapilletjes van harde gries) met munt, groene asperge en artisjok - maar dit gerecht komt zeker na de soepen wat gewoontjes over. De 'duck pie' (€29,50), die al sinds de opening op de kaart staat en een signature dish van Schutte is, lijkt ons een wat uit de hand gelopen grap: het is een nogal lompe ovenschotel, met eendengehakt en sinaasappel onder een dakje van aardappelpuree, kwistig bespoten met hoisinsaus en bestoken met stukken gefrituurd ­wontonvel: shepherd's pie meets loempia, meets canard à l'orange. Ofzoiets.

Omatoetje
Het dessert van aardbeitjes, rabarbersiroop, gembermascarpone en basilicumijs was perfect geweest als de aardbeien maar zoet en rijp genoeg waren om het gerecht te dragen, maar dat is helaas niet helemaal het geval. De cherry crumble (€14,50) van ingemaakte kersen, die een onweerstaanbare Jonker Fris-associatie geven maar toch klein en zuur genoeg zijn voor wat volwassen bite, zijn bedekt met heerlijk moutige crumble met basterd­suiker en kaneel, en sinaasappelijs: een omatoetje, in de beste zin van het woord.

We hebben een heerlijke avond gehad, en op zo'n luxueuze plek moet je misschien niet al te erg zeuren over een hoge rekening. Het is vooral het relatief kleine verschil in prijs tussen deze 'toegankelijke optie' en Librije's Zusje, één deur verder (waar we voor een complete avond vorig jaar €285 afrekenden), die een beetje steekt. Als je dan toch op chic gaat, besluiten we, lopen we de volgende keer maar weer helemaal door. Behalve voor de soep dan. Daarvoor komen we terug.

Hiske Versprille Beeld Floris Lok
Hiske VersprilleBeeld Floris Lok
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden