Plus

Gods of Egypt is wel vermakelijk

In eerste instantie is Gods of Egypt wel vermakelijk, maar na een tijdje gaat de stijl en het scenario vervelen. Van de regisseur Alex Proyas viel wat beters te verwachten.

Gerard Butler als SetBeeld -

De Amerikaanse scenarioschrijvers Matt Sazama en Burk Sharpless hebben een paar jaar op een houtje moeten bijten, maar twee jaar geleden verkocht het duo drie blauwdrukken op rij. Getuige Dracula Untold, The Last Witch Hunter en Gods of Egypt is de heren niets te dol en grijpen ze bij voorkeur naar folklore, mythen en verwante Wikipedialemma's. De nieuwe film maakt definitief duidelijk dat hun voorkeur voor boven­natuurlijk spektakel met een abstract karakter filmmakers voor onmogelijke opgaven plaatst.

De malle superheldenvampier en de laatste heksenjager werden tijdens hun avonturen meer dan eens door aardedonkere pixelwolken verzwolgen. De Egyptische goden vergaat het niet anders, of ze nu in kolkend woestijnzand, demonische krachtvelden of kosmische stormen verzeild raken. Er werd ongetwijfeld weer flink geploeterd bij de productie van de digitale rookgordijnen, maar na drie films op rij is het resultaat nog steeds bedroevend.

Wel vermakelijk
Van regisseur Alex Proyas viel wat beters te verwachten, want in tegenstelling tot zijn voorgangers heeft de Australiër een aardige staat van dienst in trucagerijke en fantasie­volle spektakelfilms. De maker van Dark City, I, Robot en Knowing komt in zijn nieuwe film wel lekker uit de startblokken. In het Egypte dat Proyas in het eerste uur schetst, lopen goden als Horus en Set tussen nietige stervelingen rond en is het pracht en praal zover het oog reikt.

Gods of Egypt

Regie Alex Proyas
Met Brenton Thwaites, Nikolaj Coster-Waldau, Gerard Butler
Te zien in Arena, De Munt

Wanneer de door bullebak Gerard Butler vertolkte Set op bloedige wijze de macht overneemt, is het aan Horus (Nikolaj Coster-Waldau) en eenvoudige kruimeldief Brenton Thwaites om het tij te keren. Hun missie voert naar alle uithoeken van het godenrijk, waarbij Geoffrey Rush even in een gastrol als Ra voorbij komt en culmineert in een afdaling naar een donker dodenrijk.

Serieus te nemen valt het geen moment, maar vermakelijk is het aanvankelijk wel. Na een uur beginnen de eenvormige stijl en de scenariostoplappen van Sazama en Sharpless echter tegen te staan en verdwijnen de personages, de film en de beperkte charmes stukje bij beetje achter een ondoordringbare kolkende pixelmassa.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden