Column

'Goddank ben ik niet ethisch, iets wat de meeste ethici ook niet zijn'

Gisteren zag ik per ongeluk een live-registratie van een keizersnede.

'Dit is echt,' zei de vrouw des huizes. Wat ik zag, had niets keizerlijks.
Maar ik dacht aan iets anders: er bestaat tegenwoordig een grote behoefte aan echt. Echt lijkt goed te zijn.

Dat echt meestal saai en vervelend is, vindt slechts een kleine elite.

Boer zoekt vrouw, Big Brother en docusoaps met Jan Smit of Frans Bauer zijn echt en er waren zelfs plannen op de Eerste Hulp een camera neer te zetten - ook lekker echt - maar dat ging niet door, omdat iemand per ongeluk het woord ethisch in de mond had genomen.

Een Bekende Nederlander met een stijve piemel uit bed zien komen, dát is ethisch; artsen op de Eerste Hulp aan het werk zien was niet ethisch.

Een uitgeleefde oude vrouw zestig pillen zien slikken om dood te kunnen gaan: de beelden waren wel ethisch, maar de daad zelf werd bestraft en was dus niet ethisch.

Goddank ben ik niet ethisch, iets wat de meeste ethici ook niet zijn, hoewel zij daar abusievelijk wel voor worden betaald.

Dat zo'n behoefte aan echt bestaat, zou kunnen duiden op een verzadiging van onecht. Maar ik zie liever een door Hans Teeuwen geschreven en door Eddy Terstall geregisseerde film over twee door Pierre Bokma en Ton Kas gespeeld gestoorde homo's die bejaarden onder het mom van een goed doel in de zeik nemen, dan dat ik de echte Geer en de eveneens echte Goor zie.

Dat we kunst afwijzen en naar echt willen kijken, duidt op crisis.
We weten niet meer wat waar en wat gekunsteld is, en vermoeden dat een afbeelding van de werkelijkheid echt is.

Zo worden Bekende Nederlanders toneelspelers, terwijl acteurs gewone mensen spelen. Kunst en werkelijkheid hebben stuivertje gewisseld.

Het meeste succes heeft een acteur uit een reallifesoap. Het lijden in de Matthäus Passion van Bach begrijpen we niet meer. Het moet The Passion worden, met populaire melodietjes en een lichtgevend kruis van het formaat kleinburgerlijke provinciestraat, opdat Wouter Bos het ook kan begrijpen.

Het is het Droste-effect van de tv.

Dat Droste-effect zorgt ervoor dat iemand binnenkort op het idee zal komen een camera in een doodskist te plaatsen om naar het echte leven te kijken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden