Column

Gevoelens voor mijn kleine hond

Theodor Holman Beeld Wolff
Theodor HolmanBeeld Wolff

1.

Ik liep met Moor door de olijfboomgaard.
Ze sjokte toekomst in, verleden uit.
Ach, had ik maar voor haar wat tijd gespaard.
"Dus luister niet Moor, als de Doodhond fluit!"

Ze is stokdoof en leest mijn oog en hand
en pakt de stokken die ik voor haar gooi.
Ze legt ze aan mijn voeten. Haar verstand
speelt nog het spel met mij van tak en prooi.

Zo zit om grote pijn een klein geluk.
Vergeet ik wat ik maar niet wil beseffen:
het tijdelijke maakt elk leven stuk.

Ik weet heus wel, ze druipen van het kleffe,
al die gevoelens voor mijn kleine hond.
Maar zij is waarvoor ik nooit woorden vond.

2.

"Wat heeft het leven van een hond voor zin?
Jij geeft mijn leven zin, Moor, zin in leven,
ook zin in zorg omdat ik je bemin.
Hoe kan ik jou een zinvol
leven geven?"

"Hoe weet ik ooit wat zinvol
leven is?
Ik hou van hem die mij mijn eten geeft.
Maar echt, ik weet niet wat ik verder mis.
't zijn vreemde vragen die de mens soms heeft."

"En dood? Heb jij daar ook
gedachten over?"
"Natuurlijk niet. Dus ken ik geen verdriet.
Al mijn gevoelens zijn verdomde pover.
Fysieke pijn, lust, trek, meer ken ik niet."

"Ik vrees de tijd dat jij er niet meer bent."
"'t bewijst dat je geen hond bent, maar een vent."

Perugia, 10/7/2017

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief. Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden