Plus Ten Slotte

Gerard Prins (1929-2017): Zielsgelukkig als hij mocht tekenen

Vanaf 1956 was Gerard Prins betrokken bij restauraties van kleine panden en het behoud van monumentaal erfgoed in Amsterdam. 'Bij Stadsherstel leeft hij voort in zijn werk voor de Amstelkerk.'

Gerard Prins zette zich in voor het behoud van erfgoed Beeld Privé

Amsterdamse humor, Amsterdamse streken. Gerard Prins was in alles een ras-Amsterdammer. Als jongste van drie zonen in een echte bouwfamilie, vond zijn vader het een beter idee als zijn jongste zoon zich zou ontfermen over de boekhouding.

Maar na de oorlog was er erg veel vraag naar timmermannen. Het land moest heropgebouwd worden. Prins leerde daarom timmeren op de Ambachtsschool aan het Ambonplein in de Indische Buurt.

Na het overlijden van zijn vader voelde hij de vrijheid om te worden wat hij het liefste wilde: architect.

Hij nam de eerste stap en ging naar de middelbare technische school in Haarlem.

Na de mts vervolgde Prins zijn droom en studeerde hij af aan de ­Academie van Bouwkunst aan het Waterlooplein. "Door de ambachtsschool wist hij natuurlijk precies hoe het in de praktijk werkte. Dat maakte hem zo ongelofelijk nuttig als architect," zegt Nico Prins, de enige zoon van Prins. "Aannemers konden hem echt niks wijs maken, hij kon zo ontzettend goed tekenen."

Nooit sikkeneurig
Vastgoedadvocaat Jaap Rehbock leerde Prins kennen in 1974. "Hij was een bevlogen man. De gemeente wilde in die tijd veel afbreken, maar Gerard vocht voor het behoud van het erfgoed in Amsterdam. Dat zorgde af en toe voor een beetje ruzie met wethouder Lammers en burgemeester Samkalden," zegt Rehbock. "Maar Gerard kreeg altijd de lachers op zijn hand."

In 1956 werd Stadsherstel Amsterdam opgericht en de toen 27-jarige Prins was van meet af aan betrokken bij restauraties van kleine panden en het behoud van monumentaal erfgoed in Amsterdam.

Jaap Hulscher werkte bij Stads­herstel samen met Prins. Als project­leider van de restauratie van de Amstelkerk in 1990 zag hij Prins bijna elke dag. "Het was een geniaal ontwerp voor die tijd, Gerard was iemand met enorme kennis van het ­detail."

"Hij hield alles nauwlettend in de gaten, keek altijd mee op kantoor. Nooit sikkeneurig, altijd een goed humeur en in voor een grapje."

Hulscher herinnert zich Prins als een energieke man, een tikkeltje eigenwijs, maar iemand die zijn vak van onder tot boven kende. "Bij Stadsherstel leeft hij voort in zijn werk voor de Amstelkerk. Hij was een van de beste tekenaars van zijn tijd, tot in de details wist hij alles precies uit te tekenen. De Amstelkerk is een van de mooiste restauraties van zijn hand."

Enorme lobbyist
De Amstelkerk was niet zijn enige hoogtepunt. In 1993 kreeg Prins de opdracht om het dak boven de Hollandse meesters in de Hermitage van Sint-Petersburg te restaureren. "Mijn vader was een enorme lobbyist, hij kende Jan en alleman," zegt Prins ­junior. "Dat is een van de redenen waarom hij uiteindelijk die restauratie kon doen. Speciaal voor de secretaresses nam hij oude bontjassen van zijn moeder en tantes mee, tegen die ­extreme kou daar."

Het kantoor van Prins keek uit op de Amstelkerk. Het rode pand op de hoek, met boven de deur een ooie­vaar, staat bekend als 'het huisje met de ooievaar' of 'het ooievaartje'.

Hij werkte er de laatste tien jaar met zijn zoon. "Ik heb zo veel mooie momenten met mijn vader gehad in die laatste jaren. We konden anderhalf uur lang koffiedrinken, wij waren toch de baas. Mijn vader werd zielsgelukkig van tekenen. Hoe meer opdrachten hoe beter, het liefst werkte hij ook nog op zaterdag."

Vanaf het moment dat Prins met pensioen ging, verruilde hij zijn kantoor op de Prinsengracht voor 'het ooievaartje'. "Het was de plek waar mijn vader het gelukkigst was, dat was echt zijn plekje."

Even langswippen voor een kopje koffie kon ­altijd. Rehbock: "Tot het allerlaatste moment vond je Gerard met een potlood in de hand ver­scholen achter zijn grote liefde: zijn tekenbord."

Gerard Prins is op 20 oktober overleden. Hij werd 88 jaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden