PlusColumn

Genot om Eric Smit achter zijn balletje aan te zien rennen

Gijs GroentemanBeeld Linda Stulic

Als Eric Smit bloed ruikt en zijn tanden ergens in zet, is het een plezier om hem van heel nabij te gaan volgen. Dan zie je iemand die niet meer los laat. Die hele zaak rond Henry Keizer - ik ­geniet ervan.

Ooit schreef Smit een boek over Nina Brink, ook zo iemand in wie hij zich vastgebeten had. Zij reageerde met rechtszaken en dwangbevelen en Pieter Storms. Op een zeker moment ­verweet ze Smit 'obsessief gedrag'. Ik denk dat hij slechts zijn journalistieke plicht aan het ­vervullen was, maar eerlijk gezegd snap ik haar punt inmiddels wel een beetje.

Een paar jaar lang heb ik met Martin Šimek ­gewerkt en toen heb ik gezien dat je altijd een tennisser kunt blijven, ook als je een nachtelijk interviewprogramma op Radio 1 aan het presenteren bent. In Eric Smit kan ik niets anders zien dan een squasher - hij is vier keer Nederlands jeugdkampioen geweest.

Precies twee jaar geleden interviewde ik hem voor deze krant, dit is een citaat van hem uit dat verhaal: 'Nog altijd, in het dagelijks leven, haal ik iedere sporter er zo uit: ze duiken in je hoofd, trekken aan je, testen hoe sterk je bent. Stel je voor hoe mijn dagen als kind eruit zagen: ik woonde in Zevenaar, dertien kilometer fietsen naar school, op de terugweg stoppen bij de squashbaan, uur of drie trainen, dan naar huis, eten en huiswerk maken, naar bed."

"Je leert om competitief te zijn. Je leert op je bek gaan. Te verliezen. Om hard te werken, ook als je je ­afvraagt waaróm je dat in godsnaam doet. Ik heb mijn jeugd tot mijn dertigste kunnen rekken: achter een balletje aangerend en de wereld afgereisd. Toen ik afstudeerde in 1997 werd ik wakker, dertig jaar oud, en dacht: godverdomme, nu moet ik wat gaan doen.'

Het antwoord was: achter de Henry Keizers van deze wereld aan. Keizer zal zich 's nachts weleens huilend afvragen waarom hij nu ineens in een glazen kooi zit opgesloten met een boomlange, ietwat studentikoze en onvermoeibare man.

Ondertussen hebben mensen als Bas Heijne, Ad van Liempt en Alexander Klöpping verklaard lid te zijn geworden van Follow the ­Money, het journalistieke platform van Smit. Blijkbaar zien zij in deze site een reddingsboei voor de journalistiek. Ik denk dat ze daar gelijk in hebben.

En wat is het ondertussen een genot om Eric Smit achter zijn balletje aan te zien rennen.

Gijs Groenteman (1974) is schrijver, presentator en journalist. Wekelijks schrijft hij voor Het Parool een column over media.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden