Gemankeerde, worstelende volksheld ontroert van begin tot eind *****

Als Martijn Fischer, André Hazes in de musical 'Hij gelooft in mij', aan het begin van de voorstelling in het licht stapt en 'Ik leef mijn eigen leven' zingt, is het meteen raak. Je ziet de pasjes van André Hazes, zijn postuur, zijn kop en zijn uitdrukking, en je hoort een zang die de zang van Hazes benadert.

Martijn Fischer als André Hazes. Beeld Roy Beusker
Martijn Fischer als André Hazes.Beeld Roy Beusker

Hoe is het mogelijk dat zo'n kale eerste scène al zo'n ontroering teweegbrengt? Dat komt door de kracht van dat Hazesliedje, door de gedroomde acteur-Hazes van Fischer en door de collectieve herinnering aan de emotionele, onschuldige, drankzuchtige, onbeheerste, authentieke, voor het leven slecht toegeruste grote artiest die Hazes was. Dat collectieve voel je ook, doordat het doorgaans wat minder betrokken premièrepubliek muisstil werd en dat bleef.

De volksheld Hazes is hier een gemankeerde, worstelende held, die - en dat is de grote kracht van de musical - gezien wordt door de ogen van zijn vrouw Rachel. Dat andere perspectief heeft een geweldige dramatische kracht. 'Hij gelooft in mij' is het verhaal van een gefnuikte liefde, een liefde die steeds kapot dreigt te gaan, maar ondanks alles toch wanhopig overeind blijft.

Fischers tegenspeelster Chantal Janzen is weergaloos in haar trots en haar gekwetstheid. Zij wordt verscheurd door een dilemma: moet zij haar man de waarheid zeggen, dat zijn doofheid een volgend groot concert onmogelijk maakt, of moet zij hem die laatste kans gunnen, ondanks zijn woedende weigering de feiten onder ogen te zien? Janzen blijft ingehouden in haar wanhoop en is zelfs in die toestand nog in staat cynisch grappend een glas wijn met hem te heffen, hoewel zij niet drinkt. Als zangeres raakt zij zonder te overdrijven de uithoeken van de emotie. En dan is haar Rotterdamse accent ook nog eens overtuigend. (Geen o zeggen, maar ohoe.)

Musicalregisseurs hebben de neiging het drama te laten contrasteren met koddigheid. Ruut Weissman doet dat niet. Gevoed door de auteurs Frank Ketelaar en Kees Prins doseert hij de humor subtiel. Het is realistische humor, ingebed in de levenshouding van de hoofdrolspelers.

De ontroering, die al in het begin werd ingezet, is een boog die de hele voorstelling overspant. Ook de ensemblescènes waarin de dronken crises van Hazes worden verbeeld, doen daaraan mee. Hij gelooft in mij is schitterend verteld en schitterend uitgevoerd.

Musical: 'Hij gelooft in mij', van Frank Ketelaar en Kees Prins
Door: Joop van den Ende Theaterproducties, regie Ruut Weissman.
Gezien: 11/11 in DeLaMar Theater (première). Hierna alleen in DeLaMar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden