Plus Filmrecensie

Geloofwaardigheid is ver te zoeken in Shyamalan's Glass

M. Night Shyamalan's Split werd onthaald als geslaagde comeback, maar het vervolg Glass is een puinhoop. De logica en geloofwaardigheid zijn ver te zoeken.

Samuel L. Jackson in Glass

Twee jaar geleden gaf M. Night Shyamalan een curieuze draai aan zijn film Split: een gastrolletje van Bruce Willis wekte de suggestie dat de ontvoeringsthriller een vervolg op Unbreakable was.

In een toelichting verklaarde ­Shyamalan dat hij de boeman uit Split als tegenstander voor Willis in Unbreakable (2000) had bedacht, maar dat hij het personage destijds had geschrapt om de superheldenfilm niet uit balans te brengen.

Dat willen we best geloven. De filmmaker die met Willis achter elkaar The Sixth Sense (1999) en Unbreakable draaide, ging beheerst en doordacht te werk om de spanning in beide films optimaal naar een kookpunt te brengen, zonder alle bovennatuurlijke of anderszins onverklaarbare elementen in oeverloze dialogen toe te lichten. Het leverde twee bijzonder stijlvolle films op, die Shyamalan terecht roem en succes brachten.

Direct vervolg
De regisseur kreeg het later hoog in de bol en ging ­herhaaldelijk onderuit, met omslachtige scenario's waarin de finale plotwending als een verplicht nummer werd afgewerkt.

Het neigde naar zelfparodie, de slimme filmmaker van weleer leek verloren. Split werd door Amerikaanse critici als een geslaagde comeback onthaald, maar het derde deel van Shyamalans trilogie rond de personages uit Split en Unbreakable maakt duidelijk dat de jubel prematuur was. Glass is een puinhoop.

De film begint als een direct vervolg op Split, waarbij de met 23 persoonlijkheden behepte James McAvoy een nieuw groepje tienermeiden heeft ontvoerd en de door Willis vertolkte superheld-tegen-wil-en-dank hem op het spoor komt.

De bevrijdingspoging mondt uit in een arrestatie van de schurk en de held, die beiden in een zwaar­beveiligde psychiatrische inrichting belanden, waar de ­extreem breekbare superschurk Samuel L. Jackson al ­negentien jaar zwijgend in detentie zit.

Onbegonnen werk
Het onzalige idee om de drie samen te brengen, komt van een therapeute die gespecialiseerd is in patiënten die denken dat ze personages uit superheldenstrips zijn.

De arts wordt vertolkt door Sarah Paulson, die in de afgelopen jaren in Amerikaanse series veel indruk maakte en in Glass alles moet rechtpraten wat krom is. Dat is onbegonnen werk, want Shyamalan maakt het behoorlijk bont in zijn poging twee losstaande en contrasterende films ­alsnog in een ­trilogie samen te voegen.

Waar de logica en geloofwaardigheid al ver te zoeken zijn, wordt van de kijker bovendien verwacht dat ­Unbreakable en Split nog vers in het geheugen liggen.

In het begin van de film duikt Shyamalan zelf op als klant in de beveiligingswinkel van Willis en zoon, waarbij hij uitlegt dat ze elkaar al eens ontmoet hebben, negentien jaar geleden, toen Willis als beveiliger in het footballstadion werkte. Natuurlijk Shyamalan, dat herinneren we ons ­allemaal nog als de dag van gisteren.

Glass

Regie M. Night Shyamalan
Met Bruce Willis, James McAvoy, Samuel L. Jackson
Te zien in FC Hyena, Filmhallen, Arena, City, De Munt

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden