Column

Geef mij maar Thatcher

Ik dacht gisteren: ik zou het als minister-president veel moeilijker hebben gevonden met Thatcher over homorechten te praten dan met Poetin.

Zou dat te maken hebben met 'wie heeft de grootste', met alfamannetjesgedrag?

Als ik met Vladimir Poetin in een kamertje zou zitten - met Frans Timmermans als vertaler, want die vindt het enig dat hij papa fume une pipe in elf talen kan zeggen - zou ik er zelfs een sadistisch plezier aan beleven Poetin te kwellen.

Dus niet wat Mark Rutte deed: 'We hebben in een open sfeer eerlijk kunnen praten, bla, bla bla...' Nee: 'Wij vinden het een grote schande dat u zo dom, kinderachtig en bekrompen bent om homo's in uw benepen landje niet als gelijkwaardigen te behandelen, terwijl u weet dat Lenin een nicht als een paard en Stalin een pedofiel en de overgrootvader van Robert M. was en uzelf ook de jongensbordelen platloopt.'

En dan genietend kijken hoe de kleine opwindkikker kwaad wordt.
Met Margaret Thatcher zou dat heel anders zijn.

Als ik me alleen al voor de geest haal dat ik iets zou moeten aankaarten waarover Thatcher en ik mogelijk enigszins van mening verschillen, word ik diep verlegen. Ik moet bij haar altijd denken aan Keats' gedicht La Belle Dame sans Merci: de schone dame die geen genade kent. Het belangrijkste couplet vertaalde Peter Verstegen met: 'k Zag bleke vorsten, prinsen bleek,/ Strijders zo bleek, zo doods als 't graf,/ Hun kreet: 'La Belle Dame sans Merci/ Maakte jou slaaf!'

Dat gedicht was een hoogtepunt in de Zwarte Romantiek en ik denk dat Thatcher inderdaad zwart romantisch was. Mooi, wreed, hard, intelligent, gevoelig.

Bij Poetin denk ik meer aan Poesjkin (1799-1839): De vriendschap laat je, net als wijn,/ Wanneer je boos bent, vrijuit praten,/ Smeert stroop, maakt ijdel en verwaten,/ Schenkt gunsten die slechts krenkend zijn.
Het is een vertaling van Hans Boland, die trouwens een paar maanden geleden over zijn Poesjkinvertalingen werd toegesproken door Timmermans.

Geef mij maar Thatcher. De ijzervreetster. Chic, berekenend en gevoelig.

Terwijl we hier zitten te wachten totdat Ton Heerts de achterban van de FNV over een streepje trekt, hadden ze daar Thatcher, die het tegen alle bonden opnam en met harde hand de Engelse allure restaureerde.

'Ik blijf uw slaaf.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden