Proefwerk

Gastrobar Oriental (9-)

Gastrobar Oriental slaat de spijker op de kop. Het Chinees geïnspireerde eten is spannend maar comfortabel en onweerstaanbaar lekker.

De begane grond van het grote pand in de Kerkstraat is gebouwd rond een vierkante, gouden bar. Net als bij Gastrobar in Zuid bestel je kleine gerechten voor 15 euro.Beeld Rink Hof

Het roodgroengoudgekleurde, met lampionnen en kalenders omhangen Chin. Ind. Rest. was voor veel Nederlanders lang de eerste en enige restaurantervaring, en de Chinese immigranten pasten hun menukaarten snel en succesvol aan de Nederlandse smaak aan. De grote loempia met pindasaus bijvoorbeeld is zo Chinees als een boterham met kaas, net als babi pangang.

Om de meer authentieke Chinese restaurants (de inmiddels al even clichématige witbetegelde zaaltjes waar het vol zit met Chinezen) hing voor Hollandse lekkerbekken juist weer een zweem aantrekkelijke vreemdheid, met onuitgesproken omgangsvormen, of met een - fluisteren liefhebbers geheimzinnig - speciale kaart die westerlingen niet te zien krijgen, waarop de écht bijzondere gerechten staan.

Dit onderscheid is natuurlijk een beetje lange halen snel thuis, want aan beide kanten zijn allerlei uitzonderingen­. Maar ik wilde het toch even maken, omdat Ron Blaauw met zijn Gastrobar Oriental volgens mij op dezelfde slimme manier tussen deze tegenpolen in probeert te gaan zitten als hij eerder deed in zijn andere Gastrobar in Zuid: herkenbaar comfort en laagdrempeligheid van het eetcafé en het Chin. Ind. Rest., gecombineerd met de traditionele technieken en verfijnde exclusieve spanning van de sterrenzaak of de authentieke 'Chinezen-Chinees'.

Blaauw betrok voor Oriental naast klassiek Frans geschoolde koks ook Aziatische dimsum- en wokchefs, en maakt gretig gebruik van traditionele Chinese technieken. Maar daarbij veel westerse ingrediënten, combinaties uit andere Aziatische landen en gerechten uit eigen koker.

De begane grond van het grote pand in de Kerkstraat is gebouwd rond een vierkante, gouden bar, waarover de trap naar de eerste verdieping loopt. Achterin stoomt de dimsum, links is de gewone keuken. Er staat Motown- en andere sixtiessoul op en de bediening is internationaal - wij worden voorbeeldig geholpen door een hartelijke en attente Zweedse.

Wokking lekker
Net als bij Gastrobar in Zuid bestel je kleine gerechten voor €15, daarnaast zijn er specials (pekingeend doet €69,50 voor 2 personen), snacks en desserts (€7,50). En ook hier is de toon van het menu, in z'n poging toegankelijk te zijn, wat melig, met woordgrappen als 'wokking lekker' en een wijnkaart die lijkt te zijn geschreven door de showbizz-stagiair van Grazia ('Door de elegantie en kwaliteit van deze wijn ben je waarschijnlijk underdressed...' 'Jaloezie van andere druiven is terecht!')

De snack van tempura van baby-inktvis (€7,50) met gedroogde pepers, ingemaakte komkommer en kerriemayonaise is een fris, knapperig begin, en de dimsum (2 mandjes voor €15) is ongelooflijk goed.

De siu mai (gestoomde dumplings) met sint-jakobsschelp en garnaal zijn zacht, zoet en luxueus; de traditionele oranje krab­eitjes zijn vervangen door haringkaviaar, die het geheel een onweerstaanbare zilte toets geeft. Ook de met ossenstaart en foie gras gevulde baozi (gestoomde broodjes, hier ook nog even gebakken) smaken naar meer.

In de wontonsalade met varkensoor zijn de wontons - plezierig koel en gevuld met garnaal en varken- uitstekend fris en pittig aangemaakt met prei, appel, seroendeng en rode peper. De reepjes oor, die knapperig en van het kraakbeen ietsje taai horen te zijn, hebben er zo te proeven na het frituren al een nacht in de koelkast op ­zitten: we breken bijna onze tanden, zo hard zijn ze.

Rauwe eendenhartjes
De eendensoep bevat wederom drie wontons, nu gevuld met een mix van de maagjes, hartjes en levers van de pekingeenden. De bouillon is stevig van de sesamolie en zeer hartig - misschien zelfs net iets te ver ingekookt - en er dobberen ook nog drie bijna rauwe eendenhartjes in die zalig eendig en organig zijn.

De tartaar van Black Angus met gerookte srirachamayonaise, gepofte boekweit en sojatapioca is ook al zo'n enorm plezier: pittig, fris en opwekkend. De zwartepeperkip met prei is eerst zacht gegaard in karnemelk, gepaneerd in maizena en daarna gewokt. Er ligt minimais bij, een groente die lang op de verboden lijst stond, maar weer helemaal mag.

Het melkchocolade-ei gevuld met ganache, hazelnoot en passievrucht is ons te machtig, zoet en plakkerig. Maar de Dan Taht is ongelooflijk goed. De traditionele custardtaartjes zijn uit de Portugese kolonie Macau naar Hongkong gekomen en lijken dan ook sprekend op de beroemde pastéis de nata. Blaauw serveert de custard, die licht, koel en rillend breekbaar is, op de bodem van de kom, met daarop een berg heerlijk vers gesuikerd bladerdeeg en het beste, peperig-zoete gemberijs dat we ooit aten.

We zijn onder de indruk van deze Blaauwthentieke Chinees: Oriental bruist en smaakt in alles naar meer.

Hiske VersprilleBeeld Het Parool
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden