Plus

Gaby, de buurtzwerfster, is Godfried Bomans' gelijke

Thomas Acda Beeld Wolff
Thomas AcdaBeeld Wolff

Het is geen beledigen, het is in verwarring brengen wat ze doet. Gaby. Maar eerst dit. Er is een verhaal van de onvolprezen Godfried Bomans over hoe hij al fietsend een visser met een heel lange hengel ontdekt.

Bomans stapt af, ziet dat de man vanaf deze slootkant zijn dobber helemaal in de andere rietkraag heeft liggen en vraagt beleefd: 'Zou u niet beter met een klein hengeltje aan de overkant gaan zitten?'

Nog voordat de visser kan antwoorden, zit Bomans al op de fiets. Het maken van de opmerking is hem genoeg. Mijn vader, die de kunst van het vertellen verstaat, eindigt het verhaal dan ook altijd daar.

Ik mag dat ook graag doen. Op een van mijn zwerftochten door de stad zie ik een enorme vrachtwagen de gehele doorgang naar de Rozengracht blokkeren. Achterin staan twee mannen bij een klein grijs kastje. Verder is de gigantische wagen ­helemaal leeg.

Bomans indachtig, maar ­eigenlijk gewoon meer zo opgevoed, stap ik af en roep: 'Dat kleine grijze kastje is toch wel meegekomen, hè? Vlak voordat ik langs de vrachtwagen loop, zie ik de twee mannen verbijsterd naar elkaar en het kastje kijken. Ik ben nooit verbomanst genoeg geraakt, ik wil wel graag kijken naar mijn gestichte verwarring.

Gaby, de buurtzwerfster, is Bomans' gelijke. Ze kijkt, vuurt af, en kijkt dan alweer verder. Eigenlijk is ze de buurtzwerfster van mijn vorige buurt, maar ja, ze is een zwerfster, hè? Die denken niet zo in buurten. Sterker nog, je zal ontdekken dat ze niet eens in landgrenzen denkt, mocht het je lukken een gesprek met haar te voeren.

Soms, in de vroege ochtend, als ik ergens in de stad zit te wachten om te worden opgehaald voor werk, kletsen we zinniger. Iets. Want nog steeds is ze dan de dochter van Zuid-Afrikaanse adel en is het een kwestie van weken tot haar zuster, die nog wel aan de macht is daar, haar komt halen.

In afwachting daarvan zat Gaby gisteren op een gevonden koelbox voor de supermarkt en vuurde af vanuit de heup. Naar een man met feloranje gympen: 'Ben je die oranje gympen nou nog steeds kwijt?'

Naar een met kleurige lappen behangen oude Jordanese bloem: 'Kleed af, hè, zwart. Denkt men.'

Die meteen terugkaatste: 'Hé, Gab! Naar de tandarts geweest, zie ik?' Wat haar op een stralende tandeloze schaterlach komt te staan.

Ondertussen verkoopt ze oude chrysanten die ze krijgt van de bloemist om de hoek.

Kijk haar zitten, Gab, op haar koelbox. Straattheater dat zichzelf bedruipt. Zo moet de natte droom van Halbe Zijlstra ­eruitzien.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden