Ga ik straks de omgeving ‘scannen’ op Chinezen?

PlusTheodor Holman

In Codogno, in Italië is iemand overleden aan het coronavirus. Op 45 kilometer afstand ligt Pavia, een studentenstadje. Prachtig mooi. In sommige restaurants daar hangt een foto van Clarence Seedorf.

Aan het plein in Pavia heb ik mooie herinneringen. Gezellige avonden met Italiaanse studenten; veel Aperol Spritz met een takje rozemarijn gedronken.

“Hoe is het daar bij jullie?” vraag ik aan een Nederlandse kennis.

Aan de telefoon klinkt haar stem krachtig. “Ik hoor net dat hier acht mensen in het San Matteo liggen met het coronavirus, onder wie twee artsen.”

“Ben je bang?”

“Misschien worden wij ook afgesloten van de rest.”

Ze vreest dat Pavia onbereikbaar wordt. Ze staat op het punt om naar Nederland te gaan. “Ik liep daarnet nog even naar de supermarkt en opeens leek het wel of iedereen een mondkapje droeg. Toen ik vanmorgen ging, zag ik niemand met een mondkapje. Elk uur verandert het hier.”

Het is of ik met een gevangene praat.

We nemen door wat je kunt doen. Handen wassen, mondkapje, meer dan drie meter afstand bewaren… “Ik vind het uiterst pijnlijk om, als ik een Chinees zou zien, opeens drie meter afstand te bewaren of naar de overkant van de straat te gaan, wat hier niet eens kan,” zegt ze.

“Eigen gezondheid eerst!”

Ze lacht.

“Ik maak me meer zorgen om mijn buren. Die hebben kinderen. Die lopen door de hele stad. En mijn buurvrouw heeft een oude vader, van bijna tachtig. Ouderen zijn het kwetsbaarst. Mijn buurvrouw heeft een winkeltje waar veel studenten komen en ook wel toeristen. Het is gek. Ik ga morgen naar Nederland, maar zij moeten hier blijven. Dat dat een merkwaardig dilemma is, en dat ik er moeite mee heb, had ik twee weken geleden nog niet gedacht.”

We praten nog wat en hangen op.

Een neveneffect van het coronavirus is inderdaad dat het uit vermeend eigen­belang ook het meest onaangename in ons naar boven kan halen. Wat doe je omdat je sociaal wilt zijn, en wat doe je niet? Wanneer word je on­beschaafd?

Ik overdenk het als ik naar de supermarkt loop.

Ga ik straks de omgeving ‘scannen’ op Chinezen, mensen die er beroerd uitzien, of die ik zie kuchen? Als ik alleen ben, wie neemt mij dan kwalijk dat ik een straatje om loop, mensen mijd en afspraken afzeg omdat ik het niet honderd procent vertrouw?

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden