Video

'Ga gewoon weg met je hotels, je bootjes en je horeca'

Deze zomer publiceert Else Lenselink bij Het Parool haar serie Groeten uit de Kinkerbuurt over de veranderingen in deze volksbuurt, waar ze zelf sinds 2014 woont. Aflevering 3: Wij zijn een moeilijke buurt - Over gevraagde én ongevraagde burgerparticipatie in de Kinkerbuurt.

Beeld Flavio del Pomo

Je hoort het wel eens in de Kinkerbuurt: 'Wij zijn een moeilijke buurt', met nauw verholen trots. Of soms met een zucht: 'Ja, dit is wel een beetje een moeilijke buurt.'

Deze buurt heeft een roemruchte traditie van eigengereidheid. Als je het lef hebt om zonder overleg bijvoorbeeld de bouw van een hotel te plannen, dan krijg je daar onherroepelijk mee te maken.

Dat moet je positief zien, vindt Margot de Bruijn, die ik veel tegenkom op de bewonersavonden en actiemiddagen. "Juist doordat er hier relatief veel betrokken bewoners zijn is dit een fantastische buurt. Betrokken bewoners zijn mensen die hart hebben voor de buurt en hart voor elkaar. En de situatie is nu zo dat we daar als buurt voor moeten vechten."


Balans in de stad

Inspiratiesessies, een Design Jam, boze bewonersavonden: de ambtenaren in West zijn er druk mee. Want de Kinkerbuurt is erg in trek. Bij steeds meer mensen die hier willen wonen, en dus ook bij steeds meer ondernemers en projectontwikkelaars. Veel bewoners zien dit als een grote bedreiging en zijn niet van plan werkeloos toe te kijken hoe hun buurt verandert. 'Hoe houden we deze buurt dan in balans?' is het vraagstuk bij diverse participatiesessies. 'Hebben jullie nog ideeën?'

Natuurlijk zijn er ideeën. 'Ga gewoon weg met je hotels, je bootjes en je horeca,' is er eentje. Of: 'Dit is onze buurt, wij wonen hier en wij willen wat te zeggen hebben over wat er hier nodig is.' En dat is dan meestal niet nog een hotel of nog een koffietentje, maar vaker iets als betaalbare seniorenwoningen.

Als je vraagt wat mensen nou bedoelen met bewonersparticipatie lijkt er een spraakverwarring te zijn. Bewoners worden gevraagd zich met nieuwe creatieve participatiemethodes bezig te houden, met vergroening, met de herinrichting van de openbare ruimte, met de versiering van een fietstunnel. Leuke en positieve onderwerpen.

Maar bij de processen waarmee je juist die negatieve gevolgen van de recente opwaardering zou kunnen beteugelen - vergunningenbeleid horeca, de wijziging van een woonbestemming naar een hotelbestemming, handhaving op het bestaande bestemmingsplan - gaat het nogal eens mis met de burgerparticipatie.

Bewoners moeten dan zelf hun weg zien te vinden naar de wettelijke procedures die er bestaan voor inspraak en bezwaar.

Margot: "Als je ziet wat er op ons afkomt: het aantal horecazaken, de drukte in de stad, de exploderende huizenprijzen, de afname van sociale huurwoningen - deze ontwikkelingen gaan nu razendsnel. Als je dan als stadsdeel eerst nog wensbeelden en dromen voor de buurt gaat ophalen, dan loop je achter de feiten aan."

Fulltime participeren
Zo vaak als burgers worden opgetrommeld voor het invullen van een enquête of om mee te denken over een plein, zo vaak worden ambtenaren en bestuurders op hun beurt ook weer opgetrommeld door buurtbewoners. Om even grondig te bespreken waarom bewoners hun input niet terug kunnen vinden in het gebiedsplan. 'Die hebben we toch niet voor de kat z'n viool gegeven?'

Of omdat ze lucht kregen van een besluit dat de 'heren en dames politici' echt nog even moeten toelichten. En graag ook even uitleggen hoe de bezwaarprocedure precies werkt, want die is zo ingewikkeld dat sommige bewoners er fulltime mee bezig zijn.

Stadsdeelmedewerkers zijn naarstig op zoek naar nieuwe manieren van burgerparticipatie - het liefst met nieuwe mensen - bij leuke buurtprojecten. Terwijl de huidige groep bewoners zich bezighoudt met verzet tegen vergunningen voor nieuwe horeca, nieuwe hotels en andere vastgoedprojecten. Daarbij gaan ze zover als de rechtbank en de Raad van State. Omdat ze bot vangen bij hun gekozen bestuur.

Volgens een recent rapport van een evaluatiecomissie onder leiding van oud-ombudsman Alex Brenninkmeijer is dat omdat (stadsdeel)bestuurders veel bezig zijn met partijpolitiek gekonkel en niet zoveel met democratie.

In de Kinkerbuurt kun je goed zien hoe dat uitpakt.

Beeld Else Lenselink


Bekijk en lees ook:
- Aftrap: Groeten uit de Kinkerbuurt, een introductie
- Aflevering 1: Het einde van het Meistertijdperk - Afscheid van de laatste ambachtslieden
- Aflevering 2: Ria en Roxanne, twee werelden in één straat
- Interview met Else Lenselink: 'De discussie over de Kinkerbuurt is gepolariseerd'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden