Funeste zorgbezuiniging: 'Ik wijs geen schuldigen aan, ik constateer'

De kwaliteit van verpleeghuizen staat ter discussie, dit keer naar aanleiding van een lijst van de Inspectie voor de Gezondheidszorg. Briefschrijvers roemen én bekritiseren het personeel.

Een bewoonster van Vreugdehof in BuitenveldertBeeld Patrick Post

Koud, kil en vies
Meer dan twintig jaar geleden brachten mijn ex-vrouw en ik haar grootmoeder naar Vreugdehof, de enige instelling waar plaats was op dat moment. Ongezellig, koud, kil en heel vies, dat was onze eerste indruk.
Oma kwam op een kamer met twee bedden op, ik dacht, de zevende verdieping. Voor het raam. Niet dat het uitzicht mooi was, want de ramen waren zo smerig dat je vooral met zon onmogelijk naar buiten kon kijken.

Ons verzoek om de ramen te lappen werd met hoongelach ontvangen. Of we dachten dat ze nergens anders tijd voor nodig hadden. We zagen haast nooit een verpleegster daar op de afdeling en op onze vragen daarover werd gezegd dat er te weinig mensen waren.

Te weinig en onvriendelijk personeel, voor een afdeling waar mensen lagen dood te gaan. Ik heb zelf de gigantische ramen aan de binnenkant gelapt en - wat een wonder - er was licht en zicht!

Het cynische van dit verhaal, de verpleging nam mij dat werk niet in dank af, want ineens wilde iedereen schone ramen. Ramen die al veel langer dan een jaar niet meer waren gelapt.

Onze oma lag daar om dood te gaan en die taak heeft Vreugdehof prima uitgevoerd. Toen ze stierf vond men veel pillen tussen de lakens van haar bed. Als je een bed niet verschoont vind je die pillen tenslotte ook niet.
Vreugdehof? Heerlijke plaats om je laatste maanden, weken of dagen door te brengen. Toen en blijkbaar, tot mijn verbijstering, nu nog steeds. Ik wijs geen schuldigen aan, ik constateer.

Toen oma overleden was heb ik gezegd dat ik een spuitje wil als ik daar opgeborgen word. Blijkbaar, ik ben 62 jaar, moet ik haast gaan maken met het zoeken naar zo'n spuitje.

Staatssecretaris, schaam je en neem ontslag, net als je voorgangers faal je vanaf je eerste werkdag.

C. Becker, Uithoorn

Zwartboeken
Ik herinner mij een actie uit 1996 van de gezamenlijke cliëntenraden van verpleeghuizen in Amsterdam, waarbij de toenmalige secretaris van Volksgezondheid, mevrouw Erica Terpstra, werd bestookt met zwartboeken over de wantoestanden in verpleeghuizen. Destijds lustten de honden daar ook al geen brood van. Schande, schande! Dit kon geen dag langer getolereerd worden: geen enkele maatregel zou worden geschuwd.

Twintig jaar later zijn die zwartboeken geen nuance verbleekt. Bert Keizer is geen zwartkijker, maar de helder-ziende die terecht voorspelt dat er ook nu weer geen bal van terecht zal komen...

Nel Vos, Amsterdam

Onderbezetting
Kunt u de deze week door u gebruikte term 'slechte verpleeghuizen' schrappen? Daarvoor in de plaats komt dan: verpleeghuizen waarop te veel bezuinigd is. Want de daling van de kwaliteit van zorg is uitsluitend en alleen te wijten aan de bezuinigingen.

Instellingen hebben meestal het gebouw in eigen bezit. Daar moet hypotheek voor betaald worden; de onderhoudskosten van het gebouw zijn dus ook voor de instelling. De hypotheekverstrekker vindt het allemaal reuze vervelend van die bezuinigingen en zo, maar de hypotheek moet wel gewoon worden doorbetaald. Dus, bezuinigd op onderhoud, geraakt het gebouw in staat van verval en is moeilijker te verkopen.

Hop, daar gaat het koekje bij de koffie en weet je wat, we laten de taak van de voedings­assistente ook maar over aan het verzorgend en verplegend personeel. Die zijn erin getraind een stapje harder te lopen - doen ze al jaren, telkens weer, bij elke bezuiniging.

Als laatste redmiddel bezuinigt het bestuur op verzorgend en verplegend personeel. Dan kan het zómaar gebeuren dat er leerlingen in hun eentje staan, zonder begeleiding, maar wel met de verantwoordelijkheid voor een
hele afdeling als de verpleegkundige naar een andere afdeling moet wegens een spoedgeval. Dan werken er verzorgenden - die officieel geen medicijnen mogen delen of toedienen - als enige op een hele verdieping als eindverantwoordelijke in de nachtdienst.

Ik kan zo nog even doorgaan met voorbeelden, maar de gevolgen laten zich nu reeds zien, zoals jonge gehandicapte meiden die de moord stikken in een stukje brood. Het personeel doet zijn best, maar dit is te wijten aan onderbezetting door bezuinigingen, dat en niets anders.

Vincent de Groot , Haarlem

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden