Fringe theaterfestival: pareltjes en missers

Kirgizië. Foto Polle Willemsen

Tot en met zondag zijn tijdens het Fringe Festival ruim zestig kleine toneelvoorstellingen te zien. Gidsen wijzen de weg.
Pareltjes zijn meegenomen en missers horen erbij. Dat is het motto van het Amsterdam Fringe Festival. Het festival, dat zijdelings is verbonden met het Nederlands Theaterfestival, presenteert tien dagen lang ruim zestig kleine voorstellingen van onbekende makers, vaak op de raarste plekken van Amsterdam. Als kieshulp bij het gigantische aanbod heeft de organisatie gidsen gevraagd routes te maken.


Voor zondag stelde kunstenares Tinkebell een route samen van drie voorstellingen. Omdat het programma pas laat bekend werd, had ook zij weinig meer om op af te gaan dan de teksten op de website. ''Ik ken een aantal mensen van die betrokken voorstellingen, dus dat was een duidelijke keuze.''

De selectie van Tinkebell pakt verrassend gunstig uit. Eindelijk! Kirgizië vertelt over de reis die de twee actrices - Vera Ketelaars en Anne Gehring, samenwerkend onder de slecht gekozen naam Miami Vice - naar het onbekende, Centraal-Aziatische land maakten. Losjes vertellend schetsen ze personages als Hayat, een meisje van 24 en nog steeds ongehuwd, dat via internet een jongen ontmoet of de alcoholistische vrouw, wier baan bestaat uit de hele dag naast een roltrap zitten. Moeiteloos schetsen ze een beeld van een samenleving tussen 19e-eeuwse normen, en 21ste-eeuwse technologie en kapitalisme. ''Als ze de prijs van wodka verhogen, maak ik me van kant,'' zegt de alcoholiste; haar zoon speelt spelletjes op zijn mobieltje; Hayat koopt voor duizend dollar een baantje bij de regering. ''Ik heb helemaal niets met de geschiedenis te maken,'' zegt een van de personages, maar dat is natuurlijk een illusie.

Dit voorjaar was Kirgizië ineens wereldnieuws: de president werd afgezet en etnische spanningen tussen Kirgizen en Oezbeken liepen op. Ketelaars en Gehring weten met een scherpe wending alle lijntjes, ook die van hun eigen verhouding tot hun onderwerp mooi samen te binden.

Ook geslaagd is Nik©#2 van Nik van den Berg, een korte, pesterige performance waarin Van den Berg met een computer, een basgitaar en een eindeloze hoeveelheid sigaretten de witste, minst funky funk speelt die je je maar kunt voorstellen. Aangevuld met superijdele video en een passende dosis zelfspot een van de geestigste voorstellingen van het festival.

De misser in Tinkebells route was In de prime of your life van Ana/Kata, lelijke ouderwetse mime over een gezin waar de dierlijke driften de overhand krijgen. De voorstelling Put speelt in het metrostation-in-aanbouw op het Rokin. Maar ook hier stelt het gebodene teleur.

Maar het aardige van het Fringe Festival is dat de slechte voorstellingen een natuurlijk onderdeel van het aanbod zijn. Je kijkt je medetoeschouwers nog eens betekenisvol aan en gaat vol goede moed op weg naar de volgende voorstelling. Voor wie Tinkebell's gelukkige hand van kiezen wil beproeven: ze tipt als laatste nog l'Autre fille van Nina Boas. (SIMON VAN DER BERG)


www.amsterdamfringe.nl

Kirgizië. Foto Polle Willemsen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden