Plus

Fringe Festival: Experimenteel theater op verrassende locaties

Het Amsterdam Fringe Festival toont overal in de stad korte acts van aanstormende theatermakers - waarbij het zomaar kan dat twee ruziënde acteurs ineens gebroederlijk besluiten het publiek te gaan verminken.

Iedereen kan Beyoncé worden, dankzij het werkcollege Don't Worry Be Yoncé van Stephanie van Batum en Stacyian Jackson Beeld Annelies Verhelst

'Lieve klaverjassers, kan het misschien wat zachter?" roept acteur Teun Smits vanuit de binnentuin van de Brakke Grond naar het lawaaierige studentenhuis verderop. Het is geen onderdeel van de performance - het onverwacht zonnige zaterdagmiddagweer kan op de ongebruikelijke theaterlocaties - van rondvaartboot tot binnentuin - voor een hoop ruis zorgen. Ook dat is Fringe.

Deze interruptie stoort overigens geenszins. In de dialoog M'n Lust en M'n Leven zit een handjevol publiek onder een pop-up-EHBO-post waar twee hulpverleners (Smits en Linda Zijl) zich stierlijk vervelen. Om de tijd te doden onderzoeken ze subtiel de grens tussen vriendschap en liefde.

In de intieme setting is de ongemakkelijkheid soms bijna tastbaar. Theatergroep De Vlieg maakte deze voorstelling onder de vleugels van Keesen&Co: het levert een droogkomische, herkenbare scène op, die zich soms iets te veel verliest in de voorliefde voor onzinnig geneuzel.

Inkijkje in Breiviks hoofd
In de zaal van de Brakke Grond speelt Don't Worry Be Yoncé. In een tienstappentutorial leren Stephanie van Batum en Stacyian Jackson (Performance Kollektiv Pony Camp) iedereen hoe ze Beyoncé kunnen zijn: een hilarisch 'werkcollege' waarin het publiek strenge overhoringen in het vooruitzicht worden gesteld. De energieke parodie kan worden gezien als een halfuurtje vermakelijke onzin, maar is tegelijkertijd verholen kritiek op de maakbaarheid van de popcultuur en leeg feminisme.

In Breivik belooft regisseur Jelle van der Meulen ons met technologische snufjes als 'silent theatre'-techniek en 3D-geluidseffecten een indringend inkijkje in het hoofd van de Noorse terrorist Anders Breivik. Met koptelefoons op zitten we in een kring, met in ons midden een sympathiek ogende jongen (Alex Molenaar), die ons als Breivik deelgenoot maakt van de maanden voorafgaand aan zijn aanslagen. Onheilspellend is deze muzikale performance absoluut, maar door de nadrukkelijke vorm blijft helaas elke identificatie uit.

In Mano A Mano neemt het theaterduo Mr. Saiqo ons mee in een wonderlijke, woordloze performance waarin twee daklozen onderling de strijd om onderdak aangaan. Drie jaar geleden wekte dit collectief - ook op Fringe, in een grachtenkelder op de Kloveniersburgwal - al de aandacht met zijn inktzwarte thematiek en sterke fysieke spel. Hun tweede voorstelling maakt de verwachtingen waar. De twee vijanden vinden elkaar uiteindelijk zodra ze zich gebroederlijk tegen het publiek keren en dreigen de toeschouwers op de eerste rijen vakkundig te verminken.

Een van de verrassendste voorstellingen van Fringe is Laboratory of Men van Charlie Duran, een spannende cross-over tussen escape room en dansperformance. Met maximaal vijf personen begeef je je in een kleine ruimte, waar de klok langzaam vanaf negentig minuten terugtelt. Het doel: de gaskraan opendraaien om de allesoverheersende, onderdrukkende man te verdrijven.

Door codes te kraken activeer je de verschillende live dansperformances, waaruit je weer aanwijzingen krijgt voor de volgende puzzel. Echt spannend, en bovendien een toegankelijke kennismaking met dansperformance. De korte danssequenties die hiphop met moderne dans combineren zijn bovendien strak uitgevoerd.

Vakkundig werk
Ook het persoonlijke kleinood van Dorien van Gent is een van de hoogtepunten van het openingsweekend. Van Gent inspireerde haar voorstelling Papa Was a Rolling Stone op het gelijknamige nummer van The Temptations, en goot het in aanstekelijk, verrassend muziektheater. Toen ze zes jaar oud was, besloot haar eigen vader te gaan zwerven - alleen is hij nooit vertrokken. Van Gent schakelt knap tussen verschillende personages, en neemt haar publiek mee in een muzikale trip down memory lane.

Tussen alle experimenterende en zoekende jonge makers staat hier ineens een gedegen artiest, die vakkundig werk aflevert, op het snijvlak van muziektheater en kleinkunst. Het is pas haar tweede soloproject, maar doet absoluut uitkijken naar meer. Nieuw talent ontdekken; ook dat maakt Fringe zo leuk.

Het Amsterdam Fringe Festival duurt nog t/m zondag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden