PlusExpositie

Friedrichs monnik, maar dan anders

Ook bij Koen Vermeule bevinden figuren zich vaak aan de rand van een watermassa.Beeld -

fensterbilder

Koen vermeule
Waar Borzo, Keizersgracht 516
Te zien t/m 18/1

Al meer dan twee eeuwen mijmert hij eenzaam op een verlaten strand, tussen een duinenrij met helmgras, een donkere zee en een bewolkte, grauwgroene lucht. Het schilderij Monnik aan zee (1808-’10) van Caspar David Friedrich werd een icoon van de romantiek, een arche­typisch beeld van de nietige mens die geconfronteerd wordt met de ontzagwekkende natuur.

In het werk van Koen Vermeule (1965) komen ook vaak figuren voor die zich aan de rand van watermassa’s bevinden, maar het lijkt alsof deze figuren met hun gedachten ergens anders zijn dan bij de natuur. Het zijn eerder jongeren die op een zwoele zomeravond zitten te kletsen en te appen.

Het landschap is ook nadrukkelijk kunst­matig. Vermeule zoekt zijn onderwerpen vaak dicht bij huis en in zijn geval is dat in de buurt van het Oostelijk Havengebied, met uitzicht over het IJ of een van de uitlopers daarvan.

Laken over je hoofd

Ook het licht is vaak kunstmatig. Vermeule schildert hoe de wolkenlucht boven een dorp in de polder wordt beschenen door het oranje licht van de huizen of kassen. De onnatuurlijkheid van het polderlandschap wordt ook benadrukt door de snelheid waarmee dat landschap is weergegeven.

Vermeule heeft niet zozeer het landschap weergegeven, als wel de indruk van dat landschap als je er met de auto of de trein doorheen raast en er een foto van maakt. Een berm en een vangrail klieven diagonaal door de compositie. Het is een afstandelijk, maar herkenbaar beeld.

Soms ziet hij kleine wonderbaarlijke dingen in het alledaagse. Twee silhouetten van dansende jongeren die door verschillende lichtbronnen worden verdubbeld op een glazen gevel. In een serie werken zoomt hij in op kunstlicht dat van lantaarnpalen op een industrieterrein of sportpark wordt uitgestrooid. In de mistige atmo­sfeer is het net alsof er grote spoken – type laken over het hoofd – over het terrein rondlopen.

In sommige werken verkent Vermeule juist de relatie van de mens tot architectuur. In het verleden heeft hij vaak figuren geschilderd die op de grond liggen. Die komen ook in zijn nieuwste werk bij Borzo voor, bijvoorbeeld in een groot schilderij met vijf in het zwart geklede figuren die op een marmeren vloer in een kerk liggen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden