Frenk bezoekt terras Hermitage

Toeristen, een kibbelend homostel, en vooral veel oudere dames, ongetwijfeld dromend van wilde huzaren en stoere Kozakken. Foto Ruud van Zwet Beeld
Toeristen, een kibbelend homostel, en vooral veel oudere dames, ongetwijfeld dromend van wilde huzaren en stoere Kozakken. Foto Ruud van Zwet

Tijd voor een bezoek aan het terras van Neva, het café-restaurant van de Hermitage.

De agenda's waren blanco, de scholen liepen leeg en hier en daar zag ik al een mus wankelend in de dakgoot staan. Komkommertijd kent geen tijd.

Zelfs aan het thuisfront was de grote stilte ingetreden. Voor het eerst in haar leven was de jongste dochter (1993) zonder haar ouders op vakantie. Met twee vriendinnen fietst ze nu langs 's Heren dreven in Noord-Holland en Utrecht. Ze bezoeken een oma hier en een tante daar, zwemmen in de rivier en hebben lol voor tien. Leuk vind ik het niet, maar ik gun het haar natuurlijk wel. Opvoeden is loslaten.

Met een onbestemd gevoel fietste ik de klamme stad in. Op het plein voor de bibliotheek passeerde ik een nieuw terras, Vapiano, maar het lag in de volle zon en ik had geen trek in pizza.

In de Foeliestraat stuitte ik op een woning die als een etalage was
ingericht, met poppen, foto's en beeldjes. Even dacht ik dat het om een eerbetoon aan Michael Jackson ging, maar deze bewoner had andere helden: Gandhi, de Spice Girls, Foppe de Haan, Rintje Ritsma en de Duitse voetballer Michael Ballack. Verder zag ik afbeeldingen van Het laatste avondmaal, De Da Vinci code en het beleidsprogramma van het vierde kabinet-Balkenende: Samen werken samen leven. Nieuwsgierig tuurde ik door de ramen, maar afgezien van een draaiende ventilator zag ik geen teken van leven.

Ik wiste het zweet van mijn gezicht. Hoogste tijd voor een versnapering. Ik had goede berichten gehoord over het terras van Neva, het café-restaurant van de Hermitage. Erop af!
Zonder kleerscheuren overwon ik de bouwput op het Mr. Visserplein en even later parkeerde ik mijn fiets langs de Amstel. Naast de aanlegsteiger tegenover de entree van het museum lag een woonschip, de Neeltje, behangen met pamfletten. 'Hermitage vindt zichzelf belangrijker dan woonruimte. Fijne tent, hè?' 'Aardig gebouw, die Hermitage. Dat wel ... maar deze organisatie heeft d.m.v. grote sommen geld ervoor gezorgd dat onze ligplaatsen worden afgepakt en/of verpest. Geen toerisme ten koste van woongelegenheid!'
Het is een opvatting.

De entree van het terras, ingeklemd tussen het museum en de tuinen van de protestantse diaconie, bevond zich aan de Nieuwe Keizersgracht. Van de twintig tafeltjes - robuust staal in een grijsgroene kleur - was driekwart gevuld. Toeristen, een kibbelend homostel, en vooral veel oudere dames, ongetwijfeld dromend van wilde huzaren en stoere Kozakken.

Ik nestelde me onder een grote parasol en wachtte op de juffrouw van de bediening. Die kwam snel, maar helpen kon ze me niet. ''Kunt u bij mijn collega bestellen? Ik heb geen computer.''

De lunchkaart was veelbelovend. Niet alleen fruits de mer, oesters en een halve kreeft, maar ook pastei gevuld met Stroganoffragout of zalm, garnalenkroketten, quiche, Caesarsalade en rillette van gevogelte. Op het menu stond natuurlijk ook borsjt, de Russische bietensoep met zure room, en voorts Russisch brood met diverse soorten beleg, van gegrilde groenten tot oude boerenkaas.

Ik bestelde een rillette en een glas witte wijn en zes minuten later stond de lunch al voor mijn neus. Helaas waren de dames de wijn vergeten en ook moest ik om bestek vragen, maar ze lachten lief naar me. De fotograaf bestelde een borsjt en ook hij had geen klachten.

Vrolijk koutend kwamen we de middag door. De bediening was nog wat onwennig - ''U wilde de rekening? Helemaal vergeten.'' - maar het eten en drinken waren in orde. Helaas was de pret van korte duur, want tegen vijven gingen de stoeltjes onverbiddelijk op de tafels. ''Voorlopig,'' zei de juffrouw, ''gaan we eind van de middag dicht.''

Nou ja, volgende week naar het museum zelf. (FRENK DER NEDERLANDEN)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden