Plus

Frantz

Moet je altijd de waarheid vertellen? Over die vraag gaat het in het schitterend zwart-wit - op enkele kleurenscènes na - gefilmde Frantz. Het historische melodrama is een van de beste films in het veelzijdige oeuvre van regisseur François Ozon.

Frantz schetst een ontroerend portret van door de oorlog zwaar geteisterde mensen Beeld -
Frantz schetst een ontroerend portret van door de oorlog zwaar geteisterde mensenBeeld -

Sommige regisseurs maken altijd dezelfde film - denk aan Woody Allen - anderen proberen alle genres uit. Zo'n regisseur is François Ozon. De Fransman, die bijna twintig jaar geleden doorbrak met de bourgeoissatire Sitcom, laat zich niet vastpinnen.

Van musical (8 Femmes) tot moordmysterie (Swimming Pool), en van rouwdrama (Sous Le Sable) tot boulevardklucht (Potiche): een veelzijdiger regisseur is moeilijk te vinden.

Dezelfde thema's
Maar hoe divers Ozons films ook zijn, er duiken altijd dezelfde thema's in op. Ze gaan over zelfbegoocheling, (onderdrukte) verlangens, schuldgevoel en acceptatie van de realiteit.

Soms doen ze gekunsteld aan, maar in Ozons ­beste werk vallen inhoud en vorm schitterend samen. ­Zoals in Sous Le Sable, over het rouwproces van een vrouw, die moet accepteren dat haar man is verdronken.

Ook Frantz, dat zich een jaar na de Eerste Wereldoorlog afspeelt, gaat over een rouwproces, beter gezegd: een dubbel rouwproces. In een Duits dorpje rouwt Anna (prachtrol van Paula Beer, die de prijs voor beste jonge actrice kreeg op het filmfestival van Venetië) om haar in de loopgraven omgekomen verloofde Frantz (Anton von Lucke). Troost en steun zoekt ze bij zijn ouders, die ook zwaar lijden onder het verlies.

Oorlogsveteraan
Maar ook de dandyachtige Franse oorlogsveteraan Adrien (Pierre Niney, Yves Saint Laurent) rouwt om de dood van Frantz, die hij voor de oorlog in Parijs had ontmoet. Frantz was een francofiel en tussen de Duitser en de Fransman bloeide een intense vriendschap op. Als Adrien na de oorlog in Duitsland het graf van Frantz bezoekt, ontmoet hij er Anna, die hij vertelt over zijn vriendschap met Frantz. Hun gedeelde verdriet schept een band.

Klinkt melodramatisch? Zeker, maar Ozon zou Ozon niet zijn als onder dit verhaaltje niet een paar mijnen zouden liggen. Vertelt iedereen wel de waarheid? Meer moeten we niet vertellen over de plot, die de vraag opwerpt of het achterhalen van de waarheid altijd beter is dan leven in een leugen. Een priester weet zeker van niet: "De waarheid brengt nog meer pijn, nog meer tranen."

Ontroerend portret
Tegen het decor van de perfide naoorlogse overwinningssfeer in 1919 in Frankrijk, met als tegenhanger de broeiende wraaksfeer in het vernederde Duitsland, schetst Frantz een ontroerend portret van door de oorlog zwaar geteisterde mensen, die een nieuw leven moeten opbouwen.

Wie alle hoeken en gaten van de filmgeschiedenis kent, zal in het melodrama Broken Lullabay (1932) van Ernst Lubitsch herkennen, maar Ozon heeft geen remake gemaakt, maar een compleet nieuwe bewerking.

De keuze om het perspectief te verleggen van Adrien naar Anna pakt uitstekend uit. Met Frantz bewijst Ozon zich na ijzersterke vrouwenrollen in onder andere Sous Le sable (Charlotte Rampling) en Potiche (Catherine Deneuve) weer als een geweldige vrouwenregisseur.

Frantz

Regie François Ozon
Met Paula Beer, Pierre Niney
Te zien in Cinecenter, Filmhallen, The Movies, Rialto, Tuschinski

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden