Plus Column

Frans Timmermans spreekt vele talen, maar geen Europees

Theodor Holman Beeld Artur Krynicki

Ooit mocht ik Frans Timmermans interviewen. Aardige man. Maar geen persoonlijkheid.

Ik bedoel: ja, hij sprak zeven, of acht talen. Hij had toen ook al een mooie carrière als diplomaat achter de rug - en ik meende dat je vooral dat laatste goed aan hem kon zien. Waar hij, als PvdA-politicus, vrijuit mocht spreken, sprak hij vrijuit, maar de antwoorden op de vragen die enigszins spannend zouden kunnen zijn, werden in de zeep met glijmiddel gezet en doelmatig doorgespoeld.

Een diplomaat, zoals ik zei.

Niet erg, die heb je ook nodig.

Dat hij minister van Buitenlandse Zaken wilde worden, begreep ik wel - het was ook zijn liefste wens, zei hij - maar het leek me wat hoog gegrepen.

Wat een minister onderscheidt van een diplomaat, is dat een minister een schurk een schurk moet noemen, om vervolgens zijn diplomaten de daaruit voortvloeiende schade te laten beperken. Timmermans leek iedereen aardig te vinden, omdat hij zelf zo graag aardig gevonden wilde worden.

Hij genoot te veel van zijn ministerschap. Het was alsof er iemand naast Timmermans stond die ook Timmermans heette en onmiddellijk een kleurrijke anekdote over Timmermans ging vertellen waarin Timmermans als held werd neergezet.

Je begreep dat hij méér wilde - en dus werd hij vicevoorzitter van de commissie Juncker.

Tja...

Hij moest weer diplomaten, en dat zal hij best wel goed doen, maar de Timmermans die naast Timmermans stond werd een steeds magerder mannetje, waar de andere Timmermans steeds dikker werd door de lunches en dinertjes. De Europese politicus Frans Timmermans is iemand geworden die met een zaklantaarn op zijn eigen gezicht schijnt en dan denkt dat hij in de schijnwerpers staat.

Hij wil nu weer iets in Europa, maar mij wordt maar niet duidelijk wát precies.

Natuurlijk vindt hij Europa - hij bedoelt dan de EU - heel belangrijk en Nederland heeft behalve vrede alleen maar economische voorspoed van Europa te verwachten, maar de fascisten à la Baudet rukken op. Zijn toekomstvisies lijkt hij te bekijken met een bril met bekraste glazen.

Alsof hij ze stiekem bij de Action heeft gekocht.

Natuurlijk, hij weet dat hij gepassioneerd moet zijn, maar zijn gepassioneerdheid is een extra taal die hij heeft geleerd: hij kent daarvan de grammatica en hij kan zinnetjes maken, maar hij heeft er niets mee te vertellen.

Timmermans spreekt vele talen, maar geen Europees, denk ik weleens.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.