Plus

Frank Ocean kiest op Blonde niet voor de makkelijke weg

Frank Ocean lanceerde in een paar dagen tijd niet één, maar twee albums. Fans worden verrast met een nieuw geluid dat niet gemakkelijk in een hokje kan worden geplaatst.

Ocean heeft de zelfverzekerdheid gevonden om de losheid te omhelzen Beeld Jason Merritt/Getty Images
Ocean heeft de zelfverzekerdheid gevonden om de losheid te omhelzenBeeld Jason Merritt/Getty Images

Zo snel gaan die dingen dus. Was het kort geleden nog opmerkelijk wanneer een artiest een verrassingsrelease op internet gooide, inmiddels is zo'n aanpak volledig de norm geworden.

Je album maanden van tevoren aankondigen en je fans tot die tijd geduldig laten wachten, is zelfs hopeloos ouderwets.

Terwijl er onder artiesten koortsachtig wordt gepiekerd wat releasegewijs de volgende stap moet worden, trekt Frank Ocean zijn eigen plan. In een tijdsbestek van een paar dagen kwam hij op de proppen met niet één, maar twee nieuwe albums: het visuele album Endless en Blonde, de daadwerkelijke opvolger van zijn bewierookte debuut Channel Orange uit 2012.

Endless is feitelijk niet meer dan een drie kwartier durende videoclip in stemmig zwart-wit: helaas één van het tergend trage soort waar Ocean met wat kameraden bouwt aan een wenteltrap.

Niet iets om met een zak popcorn in de schoot gefascineerd naar te kijken.

Gefragmenteerde brij
Gelukkig fascineert de muziek meer. Het is gedurfd van Ocean om zijn ongeduldige fanschare te trakteren op de gefragmenteerde brij van muziek die Endless is: het zijn meer schetsen dan voltooide nummers, die galmend in elkaar overvloeien.

Veel ervan ebt onopvallend weg, maar de uitgeklede gitaarmelancholie van Rushes to of het wonderschone, door Radioheads Jonny Greenwood ijl georkestreerde (At Your Best) You Are Love boren zich dermate je ziel in dat het oneerlijk is Endless weg te zetten als louter een zelfingenomen stuk experimenteerzucht.

Toch zijn de ogen vooral gericht op Blonde; gezien het toegankelijkere format ook begrijpelijk. Maar goedbeschouwd is ook Blonde geen echt logische opvolger van het songgerichte Channel Orange: Ocean heeft de zelfverzekerdheid gevonden om de losheid te omhelzen.

Hokjes ontglippen
Dat pakt in zeventien nummers sterk uit. Ocean krijgt vaak het label r&b of soul opgeplakt, maar feitelijk doet hij juist zijn uiterste best om dat soort hokjes te ontglippen.

Het openingsnummer Nikes, zowel een commentaar op hedendaags hedonisme als op alledaags racisme, schiet van lome chipmunkhiphop naar een galmende autotuneballad en terug, zonder een moment artificieel te klinken.

Frank Ocean - Endless/Blonde

Pop
Eigen beheer
*** / ****

Ocean durft meer op Blonde. De manieren waarop hij de ene na de andere dwarse keuze maakt, zijn indrukwekkend.

Het zit in zijn categorische weigering om op momenten dat je het verwacht een beat te droppen, waardoor het hele album lichtelijk lijkt te zweven. Zo drijft Ivy voorbij op een wolk van gewichtsloze onderwatergitaren, om die vorm vervolgens vier minuten aan te houden.

Het zit in de melancholieke beats van het prachtige Pink + White, waar hij de gastvocalen van Beyoncé tot totale onherkenbaarheid in galm marineert. Het zit in de combinatie van irritante feedback en mierzoete kinderkoren in Pretty Sweet.

Ocean heeft op Blonde voor van alles gekozen, behalve voor de makkelijke weg. Of, beter gezegd, hij heeft zich door niets of niemand van zijn eigen weg af laten leiden. Dat soort dapperheid wordt altijd beloond: het maakt van Blonde een ouderwetse groeiplaat, die per luisterbeurt aan urgentie weet te winnen.

Ocean durft meer op Blond Beeld -
Ocean durft meer op BlondBeeld -
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden