Column

Foute roddels tijdens het 90-jarig bestaan van Betondorp

Eva HoekeBeeld Floris Lok

Betondorp vierde haar 90-jarig bestaan, via de verschillende aanplakposters en het bord in de berm waren we reeds gewaarschuwd. 'Er is voor zowel jong als oud van alles te beleven,' stond er te lezen. 'Denk hierbij aan cultuur, sport en spel, braderie en nog veel meer.' Met nog veel meer werd een huldiging van 90-jarigen, een groot schaakspel en een optocht met muziek bedoeld.

Dus wij eropaf. Op de Brink was de dierenambulance, twee vrijwilligers sterk, reeds bezig met het reanimeren van een pluche hond. Wijkagente Monique - ze was op haar dienstfiets al een keer omgedraaid om De Man te wijzen op de plek waar de glasbak stond - sprak van 'een rustige middag', de boel was onder controle. Neuh, echt druk was het niet, dat zag zij ook wel, ze dacht dat het met de feestcommissie te maken had. 'In het oude huis van Johan Cruijff wonen studenten die daar mogen wonen in ruil voor het organiseren van activiteiten in de buurt. Maar de huidige commissie ziet dat niet zo zitten.'

Vijf minuten later liepen we de twee studenten van het Johan Cruijffhuis tegen het lijf, het leek ze leuk een literaire avond te organiseren in de lokale bibliotheek. De Man, tegen mij: 'Ik denk niet dat je dan zenuwachtig hoeft te zijn.'

Nu kon je natuurlijk naar dat lege plein kijken, maar voor de liefhebber was er ook veel wél. Zoals André, een enthousiaste veertiger in een paarse blouse en dito stropdas die achter een keyboard zat en werkelijk alles uit de kast haalde voor ons, twee bejaarden en een mongooltje. 'Wat willen jullie horen? Nick & Simon? Viva España?' Hij dook in zijn multomap, drukte nummertje 21 in en hup, daar kwam ie al, de knaller van Imca Marina.

Hij werd enigszins overstemd door de Marokkaanse muziek van stichting Al-Maarif in de tent ernaast, waar we van het trotse bestuur suiker met wat thee en een stukje voorlichting kregen in de vorm van een vijftien minuten durende video. Job Cohen en Pieter Hilhorst kwamen voorbij. De voorzitter, enigszins verontschuldigend: 'Pieter Hilhorst praat heel lang'.

We wilden juist verder lopen toen ik op mijn schouder werd getikt door een dame van een jaar of 70. Ze had geföhnd haar en hield een blikje bier in de hand. 'Mag ik jou wat vragen,' zei ze. 'Werk jij voor de gemeente?'

Ik schudde mijn hoofd. 'Ik schrijf stukjes.''Oh,' zei ze, en haar gezicht ontdooide. 'Foute roddel in het dorp. Welkom dan. Jullie wonen er pas, hè?'

Toen stak ze van wal over het feest, ze kon er kort over zijn, ze vond het helemaal niks. 'Vroeger kwam Peter Beense hier nog wel eens optreden, dan stond het bomvol. Maar alle winkeliers zijn vertrokken, het leeft niet meer. Het wordt tijd dat er nieuwe mensen komen.'

Die nieuwe mensen kwamen eraan, nog tien jaar en dan zouden de Coffee Company, het Vlaamsch Broodhuys en Marqt op de Brink zitten.Maar dat zei ik niet, het was tenslotte feest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden