Column

Foute partner of gaatwel-baan de meest voorkomende verkeerde afslagen

Eva Hoeke.Beeld Het Parool

Op Station Amstel liep ik een oude vriend tegen het lijf die zich na de gebruikelijke futiliteiten zuchtend begon te verontschuldigen voor zijn doffe uitstraling. 'Ik weet niet wat het is,' zei hij. 'Ik ben moe en ik slaap slecht en ik heb nergens zin in. Ik ga vanmiddag bloed laten prikken, ik denk dat het een glutenallergie is.

'Een glutenallergie, wel ja. In de strijd tegen mentaal ongemak had ik al een hoop oorzaken voorbij zien komen, maar een glutenallergie? Bij een mán?

'Ben benieuwd,' loog ik evenwel, want wat moest ik? Ik kon moeilijk zeggen dat de kans me klein leek dat hij na het vermijden van de gluut plots als een zonnetje door het leven zou gaan. Nee, daar was iets anders voor nodig. Om te beginnen het dumpen van zijn vriendin.

Onaardig? Jazeker. Maar de waarheid was het. Zijn vriendin was een best mens, maar hij was slechts bij haar uit angst om alleen te zijn, en hoezeer hij ook ontkende en hoe hard hij ook probeerde gelukkig te zijn, een blinde kon nog zien dat het hem nooit ging lukken, nooit helemaal.

Nu was deze jongen bepaald niet de uitzondering. Zeker weten deed je het nooit, maar de meeste depressies in mijn directe omgeving bleken uit van alles te verklaren, behalve uit de klachten waar de patiënt zelf mee kwam. Niet een tekort aan magnesium of een surplus aan stress lag ten grondslag aan insomnia of paniekaanvallen, nee, de persoon in kwestie had ergens in zijn leven een verkeerde afslag genomen, en hoe verder hij doorreed, hoe gemener het schuurde.

Een foute partner was de meest voorkomende verkeerde afslag, maar ook het hebben van een gaatwel-baan of het uitblijven van de gedroomde carrière kon de boel mentaal aardig spaak laten lopen.

Niet mee bemoeien, zou je kunnen zeggen. Leven en laten leven, komen ze vanzelf achter. Jammer alleen dat de oorzaak in de tussentijd zo vaak bij de ander werd gezocht.

In dit geval bij een dokter, waarmee de vriend een onnodig beroep op de gezondheidszorg deed, maar vaak ook werd de schuld gelegd bij de baas, de buurman, de schoonmoeder, de hond, het huis of welk ander element dan ook dat de werkelijke oorzaak van het dagelijks chagrijn, de enorme vermoeidheid en de helse rugpijn moet verklaren. Alles beter dan het moeten toegeven van die ene banale waarheid, namelijk het onvermogen om het leven zélf vorm te geven.

Niet onbegrijpelijk: wie hardop zegt dat zijn partner niet de juiste is, moet in actie komen. Wie een carrière mist, moet van koers veranderen, en wie baalt van zijn eigen kinderen, baalt eigenlijk van zijn eigen falen. Nee, dan slik je liever een pil, koop je liever een tas, neem je liever een kind. Sterker, op zo'n manier werden hele gezinnen aangelegd om het gebrek aan lef te verdoezelen, lef om de boel om te gooien, aan te pakken, wég te gaan.

Toen de trein kwam, wenste ik de oude vriend veel succes. Daarna dacht ik aan de dokter en hoopte ik stilletjes dat hij hem die middag naar huis zou sturen met een milde blik en een ferme handdruk. Dat, en een fles whisky. Voor de moed.


e.hoeke@parool.nl

Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden