roos schlikker

Focus op de buitenkant moet angst aan de binnenkant verhullen

Roos SchlikkerBeeld Oof Verschuren

Bij het saladebuffet staat ze fanatiek aan haar navelpiercing te plukken. Haar mond in omgekeerde V-stand lijkt haar kauwgom voortdurend doormidden te willen knauwen, haar witte topje boven een trainingsbroek toont een strak bruin buikje.

"Waarom is er geen magere yoghurtdressing?" snauwt ze een ober toe. Hij kijkt hulpeloos. Hij heeft alleen azijn. En lobbige olie geperst van olijven die hier in Marrakesh aan duizenden bomen groeien.

Ik heb haar geregeld langs zien paraderen, terwijl ik las in de zon en even afdwaalde. De armspieren aan­gespannen, middenrif ingetrokken, het haar zwaaiend van de linker- naar de rechterschouder als een paard dat met zijn staart de vliegen tracht te verjagen.

En die ongelukkige blik. Ze heeft hem terwijl ze eindeloos haar nagels inspecteert, ze heeft hem als ze in een spiegelend raam haar bikinibroekje schikt, ze heeft hem als ze in haar bovenbeen knijpt op zoek naar non-existente putjes.

De eerste dagen ben ik doodsbang voor haar. Voor dat boze kijken, voor de bevelen die ze uitdeelt aan haar man ("Haal mijn haarolie! Nu!"). Maar na een tijdje snap ik het. Achter haar snauwen schreeuwt de angst.

Ze doet me denken aan mijn toneelspeeldagen. Op mijn veertiende belandde ik bij een amateurtheater­gezelschap. Ik mocht zo nu en dan een brief opbrengen of de voorkant van Jantje de ezel spelen (ik verzin dit niet), de rest van de repetitietijd bracht ik jarenlang zwijgend door in een hoekje van het toneellokaal.

Meer dan eens gebeurde het, meestal pal voor de try-outs. Een acteur of actrice stierde woedend het pand uit, ontevreden over zijn opplaksnor die net niet de juiste vorm had of haar jurk die haar personage lelijk maakte. "Zo kan ik niet spelen!"

Het kostte me jaren om erachter te komen wat achter die hysterie schuilt: simpele bibberaties. Ja, kostuums zijn belangrijk, maar wie onzeker is of hij een rol beheerst, kan zich extreem richten op uiterlijkheden. De focus op de buitenkant moet verhullen dat er aan de binnenkant angst schuilt. Of leegte.

Of angst voor leegte.

Het is net als mensen die een eigen bedrijfje beginnen, eigenlijk nog niet zo veel kunnen en zich daarom maar storten op hun huisstijl. Dagenlang wordt geprakkeseerd over een koddige bedrijfsnaam, dramatisch vaak iets met een getal ('W8 4 Me') en een logo, dikwijls een mondrianesk lijnenspel met een pijl erin.

Een pijl die nergens naartoe wijst, evenals de navelpiercing van de vrouw die nog altijd bij de salades staat te pruilen. Ik wil haar een bakje magere yoghurt in de hand drukken en betweterig adviseren een boek te lezen in plaats van al dat uiterlijke gehannes, maar ik slof naar mijn tafeltje.

Misschien schuilt er stiekem een enorme diepte in haar, die ik toevallig niet zie.

Even later lees ik in de krant dat de nieuwe coalitie miljoenen spendeert aan nieuwe namen voor diverse ministeries. Zo wordt 'Veiligheid en Justitie' omgedoopt tot 'Justitie en Veiligheid'. Ik denk aan navelpiercings, opplaksnorren en pijlen. Die nergens naartoe wijzen.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden