Plus

Florence Foster Jenkins

Geen noot zuiver kunnen zingen en toch als operazangeres in Carnegie Hall optreden. De New Yorkse societydame Florence Foster Jenkins deed het in 1944 en Meryl Streep wekt de vals zingende kraai nu lichtvoetig tot leven.

Dit is al de tweede film over Jenkins Beeld Florence Foster Jenkins
Dit is al de tweede film over JenkinsBeeld Florence Foster Jenkins

Het heeft iets bizars. Over veel schitterend zingende operazangeressen zullen nooit films worden gemaakt, maar Florence Foster Jenkins is al de tweede film over het leven van zangcatastrofe (de bewijzen staan op YouTube) Jenkins.

De Franse actrice Catherine Frot speelde haar vorig jaar in Marguerite als een intens eenzame vrouw die troost zoekt in muziek. Ze won er de César, het Franse Gouden Kalf, voor beste actrice mee.

Beroerdste operazangeres
En nu is er met Florence Foster Jenkins een tweede (Britse) film over de vrouw die de geschiedenis heeft gehaald als de beroerdste operazangeres aller tijden. De vals zingende Meryl Streep (in dit geval een compliment) speelt Jenkins als een vrouw die uit alle macht haar operadroom wil realiseren.

Dat die droom voor wie haar hoort zingen een nachtmerrie is, blijft lang verborgen, omdat ze uitsluitend optreedt voor vrienden en bekenden, die haar in de waan laten dat ze een gouden keel heeft.

De enkele onverlaat die de waarheid wil zeggen, wordt omgekocht door Jenkins' levenspartner St. Clair Bayfield, een mislukte acteur die om haar geld met haar leeft en die haar als tegenprestatie beschermt tegen de boze buitenwereld (uitstekende Hugh Grant in een mengeling van eigen­belang en oprechte bezorgdheid).

Zachte landing
Het resultaat is een schijnwereld, waarin Jenkins ervan overtuigd raakt dat ze een formidabele zangeres is. Waarom niet meer mensen van haar zangkunst laten genieten? Het levert een heerlijke scène op als Jenkins tegen een verbijsterende Bayfield zegt dat ze Carnegie Hall gaat afhuren voor een optreden. Bayfield ziet de bui al hangen: met een openbaar optreden in deze concerttempel zal de door hem zorgvuldig in stand gehouden mythe over haar zangkunst worden ontmaskerd.

Een tragisch einde ligt op de loer, maar Jenkins krijgt in de door ­Stephen Frears vlot geregisseerde film een zachte landing. Anders dan in Marguerite houdt Florence Foster Jenkins het lichtvoetig. De amusante, maar weinig beklijvende film is meer een ode aan het navolgen van dromen dan een ontmaskering van zelfbegoocheling. De makers zijn aardig voor Jenkins, maar wie haar kattengejank op YouTube hoort, kan alleen maar concluderen dat sommige dromen beter dromen kunnen blijven.

Florence Foster Jenkins

Regie Stephen Frears
Met Meryl Streep, Hugh Grant
Te zien in City, Cinecenter, Studio/K, Tuschinski

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden