PlusBoekrecensie

Fleishman zit in de problemen: Philip Roth meets Woody Allen, mét Tinder

Fleishman zit in de problemen, de geraffineerd op­gebouwde debuutroman van The New York Times-journalist Taffy Brodesser-Akner (1975), lijkt aanvankelijk een variatie op een oerklassiek thema: de midlifecrisiskomedie. Een soort mix tussen een luchtige Philip Roth en een Woody Allen-film, geüpdatet voor het Tindertijdperk.

Hoofdpersonage is de New Yorkse arts Toby Fleishman, een licht neu­rotische, verticaal uitgedaagde veertiger, die een nieuw leven tegemoet gaat wanneer na veertien steeds moeizamere jaren zijn huwelijk met theateragente Rachel strandt.

Eenmaal ‘bevrijd’ moet hij schipperen tussen zijn werk, de zorg voor kinderen Solly (9) en Hannah (11) en zijn dankzij datingapps explosief opbloeiende liefdesleven. Want het blijkt tot zijn verbazing te wemelen van in hem geïnteresseerde vrouwen, die hem bombarderen met berichtjes ‘vol met g-string en kontgleuf en onderborst en zijborst en ook complete borsten’.

Een overvol bestaan, kortom. En het wordt alleen maar hectischer wanneer Rachel op een nacht stiekem de kinderen bij hem dumpt om een weekendje naar een yogaresort te gaan, en vervolgens spoorloos ­verdwijnt.

Allemaal uitstekend komedie­materiaal, dat Brodesser-Akner ten volle benut. Met Toby die zich verbaast over al zijn hitsige internet­afspraakjes. (‘Ze was sexy. Ze was een en al goud en brons, als een Oscar met haar.’) Die zich ergert aan steenrijke Upper East Side-huisvrouwen die niets anders doet dan ‘doneren en sporten, doneren en sporten’. En die geestig en schijnbaar gerechtvaardigd moppert over zijn ex, die kille, overambitieuze kenau.

Niet toevallig doet Toby dat allemaal in de derde persoon. Want, briljante kunstgreep: zijn verhaal wordt feitelijk verteld door Libby Epstein, een jeugdvriendin van wie je gaandeweg steeds (iets) meer te weten komt.

Terwijl ze zich met milde empathie in Toby blijft verplaatsen, blijkt ze zelf een ontevreden huismoeder en voormalig journaliste bij een mannenblad, die hier een oude Paard van Troje-truc toepast. Over algemeen menselijke zaken (en haarzelf) schrijven in de vermomming van een geportretteerde man, aangezien ze inzag ‘dat alle mensen in wezen hetzelfde waren, maar dat slechts sommigen onder ons, de mannen, dat werkelijk mochten zijn zonder zich te verontschuldigen’.

Een feministische twist, die een oud genre fris nieuw leven inblaast. Waarna Rachels kant van het relatiecrisisverhaal je treft als een mokerslag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden