Plus

Final Portrait

Het door Stanley Tucci geregisseerde drama, met Geoffrey Rush in de glansrol van de Zwitserse kunstenaar, ­levert een geweldig inkijkje op in Giacometti's slopende artistieke zelftwijfel en chaotische privéleven.

Beeld Final Portrait

Hoe maak je het creatieve proces van een kunstenaar zichtbaar? Jacques Doillon faalde dit jaar hopeloos met de speelfilm Rodin. Rodins worsteling om te maken wat hij in zijn hoofd had, oogde potsierlijk en pathetisch.

Hoe het wel moet, is te zien in Final Portrait, waarin Alberto Giacometti in 1964 achttien dagen bezig is met het schilderen van de Amerikaanse kunstjournalist James Lord.

Het door Stanley Tucci geregisseerde drama, met Geoffrey Rush in de glansrol van de Zwitserse kunstenaar, ­levert een geweldig inkijkje op in Giacometti's slopende artistieke zelftwijfel en chaotische privéleven.

Lichtvoetig
Het doet misschien een zwaar drama over de zelfmarteling van een genie vermoeden, maar Tucci houdt het met sardonische humor en ironie prettig lichtvoetig.

Tucci, die ook het script schreef, baseerde zich op het boek A Giacometti portrait, dat Lord in 1965 over zijn ­poseerervaring bij Giacometti schreef. De kunstenaar had de Amerikaan uitgenodigd om in zijn Parijse atelier te komen poseren, nadat deze een jubelend artikel over hem had geschreven.

De sessie zou een paar uurtjes duren, dacht Giacometti, en Lord boekte een retourticket voor de volgende dag. Het liep anders. De kunstenaar kreeg maar niet op het doek wat hij in zijn verbeelding zag. Lord verzette zijn vliegreis een paar dagen, en daarna nog een aantal keren. Pas na achttien dagen was Giacometti min of meer tevreden.

Grijstinten
Het voornamelijk in grijstinten gefilmde Final portrait gaat over Giacometti's artistieke worsteling, die tot veel gezucht en getier leidt, waarachter desperate zelftwijfel schuilt. De kunstenaar wil er meer dan eens mee stoppen, maar gooit steeds de handdoek net niet in de ring.

De poserende Lord (Armie Hammer), een keurige, burgerlijke Amerikaan, vraagt zich steeds meer af waar hij aan begonnen is, maar tussen Giacometti en hem ontstaat een vriendschappelijke verhouding, waarin de kunstenaar een sarcastisch gevoel voor humor tentoonspreidt.

En face heeft hij het gezicht van een bruut en hoort hij in de gevangenis, maar en profil wekt zijn gezicht een zwakzinnige indruk en hoort hij in het gesticht, merkt hij droogjes op tegen Lord. Die hoort het half geamuseerd aan en kijkt met bevreemding naar de levenswijze van Giacometti, in wiens woordenboek huwelijkstrouw niet voorkomt.

Egocentrisme
Giacometti's vrouw Annette (Sylvie Testud) moet zijn jarenlange relatie dulden met de prostituee ­Caroline (Clémence Poésy), die ook voor hem poseert. Zij heeft net als Giacometti's broer Diego (Tony Shalhoub), die het atelier bestiert, leren leven met Giacometti's egocentrisme. "Je went eraan," merkt zij laconiek op.

Final Portrait, waarin Rush fysiek verbluffend goed op Giacometti lijkt, schetst met droge onderkoelde humor een amusant, maar niet oppervlakkig portret van Giacometti, bij wie niet alles was zoals het op het eerste gezicht leek te zijn. In de woorden van Diego: "Mijn broer kan alleen gelukkig zijn als hij zich wanhopig en ongemakkelijk voelt in elk aspect van het leven."

Final Portrait

Regie Stanley Tucci
Met Geoffrey Rush, Armie Hammer
Te zien in Cinecenter, City, Filmhallen, The Movies, Tuschinski

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.