Filmcomponist Ennio Morricone kiest eigenzinnig repertoire in Ziggo Dome

Na twee afgelastingen stond de 87-jarige Ennio Morricone, de Italiaanse grootvorst van de filmmuziek, gisteren dan toch in de Ziggo Dome. 'Ik denk dat ik ga huilen.'

Ennio MorriconeBeeld anp

De stand met merchandising voorziet behalve in programmaboekjes en cd's ook in T-shirts en koffiemokken met zijn naam. Welke andere filmcomponist kan dat zeggen? Voor ongeveer 550 speelfilms schreef Ennio Morricone, bij­genaamd Il Maestro (met een hoofdletter, ja) de muziek. Daar zitten heel obscure films tussen, maar de melodieën die hij bedacht voor spaghetti-westerns als 'The good, the bad and the ugly' en 'Once upon a time in the West' kan iedere westerling meefluiten.

Muzikantenmuziek
Het grote publiek is dol op zijn muziek, maar het is ook echte muzikantenmuziek. De muziekwereld is deze zondagavond dan ook goed vertegenwoordigd in de Ziggo Dome. Berend Dubbe, behalve voice-over bij SBS ook popmuzikant met een grote liefde voor filmmuziek, zegt al sinds vrijdag nerveus te zijn voor het concert. 'Ik heb hem nooit eerder gezien. Dit is ook de laatste keer dat het kan. Hij is al 87.'

Dubbe viel voor Morricone toen hij als jongen in een bioscoop in Deventer 'Once upon a time in the West' zag. 'Ik verzamel zijn muziek, hoewel de vinylversies van zijn obscure soundtracks eigenlijk niet meer zijn te betalen. Zijn muziek raakt me echt heel diep. Ik denk dat ik ga huilen vanavond. Ik heb er een zijden zakdoek voor meegenomen.'

Wegens gezondheidsproblemen werd Morricones optreden in Amsterdam twee keer uitgesteld. Toch wandelt een heel kwieke tachtiger om acht uur het podium op. Er zit zelfs iets macho's in zijn tred. Dat podium is groter dan gebruikelijk in de Ziggo; het biedt plaats aan ongeveer tweehonderd muzikanten en zangers. De kern van het gezelschap is Italiaans. Orkest en massakoor komen uit Tsjechië.

Morricone voor gevorderden
Voor Morricone staat een hoge kruk klaar, maar het grootste deel van de avond dirigeert hij staand. 'My life in music' heet het programma, waarin hij ons bloksgewijs door zijn immense oeuvre voert. Heel gemakkelijk maakt hij het zijn toehoorders niet. De muziek uit 'The untouchables' en 'Once upon a time in America', waarmee de avond opent, zullen de meeste bezoekers kennen, maar al snel klinkt veel minder gangbaar repertoire. De westernmuziek die Morricone schreef voor de films van Sergio Leone, een oud-klasgenoot van hem, blijft beperkt tot één blok.

En na de pauze is het echt Morricone voor gevorderden. Pas aan het einde, in een blok 'The mission', klinkt weer echt bekende muziek.

Het publiek heeft geen moeite met die toch wel eigenzinnige repertoirekeuze. Wel drie keer wordt Morricone teruggeroepen op het podium. En bij alle keren blijft de componist, bekend als een niet heel erg gemakkelijk type, even ernstig kijken.

Experimentele muziek
In de hal staat Berend Dubbe. Zakdoek doorweekt? 'Nou nee. Ik vond het heel mooi, maar het verbaasde me hoe weinig het me emotioneel raakte. Het was toch ook wel gladjes. En het staat hem volledig vrij zijn eigen keuze te maken uit dat enorme oeuvre, maar ik houd toch van een andere Morricone dan ik vanavond hoorde. Wat ik miste, was de echte kick ass-popkant van zijn muziek.'

Voor Stephen Emmer, componist van televisietunes, minisoundtracks in wezen, was het de tweede keer dat hij een concert van Morricone bijwoonde. 'Twintig jaar geleden heb ik hem ook in Parijs gezien. Van toen herkende ik het bijna paranoïde bij elkaar rapen van partituren, elke keer als hij het podium verliet. Hij blijft een sikkeneurige man.'

'Maar ik vond hem muzikaal nu veel avontuurlijker dan toen. Dat is opmerkelijk voor iemand die twintig jaar ouder is geworden. Hij keert ­terug naar zijn roots: de experimentele muziek. Dat is spannend, maar ik miste vanavond wel de mondharmonica en de panfluit. En wat me stoorde, was dat de popinstrumenten niet authentiek waren: geen Fenderbas, zoals indertijd bij de opnames, maar zo'n raar jazzrockgeval.'

Ook Phil Tilli, ex-gitarist van Moke, vond niet alles even authentiek. 'Ik heb genoten hoor, maar een marimba uit een keyboard!? Dan staan er zo veel mensen op het podium en kan er geen echte marimbaspeler vanaf? Had dan een zanger minder gedaan - had niemand gemerkt.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden