PlusFilmrecensie

Film stars don't die in Liverpool doet veel goed, tot het eind

Film stars don't die in Liverpool vertelt het liefdesverhaal van Hollywoodster Gloria Grahame en de bijna dertig jaar jongere Peter Turner. De film doet veel goed, maar wanneer de toon sentimenteler wordt, verliest de film snel aan kracht.

Film stars don't die in Liverpool Beeld -
Film stars don't die in LiverpoolBeeld -

De titel verklapt al op welke tegenstelling deze charmante liefdesgeschiedenis is gebouwd. Voormalig filmster Gloria Grahame ademt één en al glamour en dat is niet bepaald het eerste waar je aan denkt bij de stad Liverpool. Toch komt Grahame (Annette Bening) daar wel terecht als ze in 1981 vlak voor aanvang van een toneelstuk onderuitgaat. Ze belt haar ex, de dertig jaar jongere Peter Turner (Jamie Bell), die de gevallen Hollywoodlegende naar zijn ouderlijk huis brengt en verzorgt. Grahame doet alsof er weinig aan de hand is, maar een telefoontje naar haar dokter leert Peter dat ze kanker heeft.

Waargebeurd

Dit waargebeurde verhaal begint een paar jaar eerder, als Grahame de laatste slierten van haar beroemdheid uitperst om toneelrolletjes te bemachtigen in Engeland. Daar ontmoet ze Peter, een jongen uit een volksbuurt die ook graag acteur wil worden. Ondanks het leeftijdsverschil worden ze verliefd en hij verhuist zelfs met haar mee naar New York, waar hun relatie echter vrij snel uit elkaar spat.

Dit is waarschijnlijk de sappigste rol die Bening ooit speelde. Grahame drinkt melk uit champagneglazen, windt iedereen om haar vinger en is tegelijk doodsbang voor ouderdom en verval. Bening geeft haar een kwetsbare bravoure mee, die zich wonderlijk genoeg prima verhoudt tot Bells arbeiderscharme. Hun verhouding is niet alleen geloofwaardig, hij is bij vlagen zelfs ontroerend mooi.

Film stars don't die in Liverpool
Regie
Paul McGuigan
Met Annette Bening, Jamie Bell
Te zien in City, Cinecenter, FC Hyena,Filmhallen, The Movies, Studio K

Sentimenteel

Ook visueel doet Film stars don't die in Liverpool veel goed. Liverpool is zijn gebruikelijke, grauwe zelf waar Grahame als een eenzame lichtbron tegen afsteekt. In New York gaat ze op in het decor, dat gebouwd is voor vrouwen als zij.

Maar hoe zieker Grahame wordt, hoe sentimenteler de toon. En dan verliest de film snel aan kracht. Dat Peter zijn oude vlam vlak voor haar dood eindelijk Shakespeares Julia laat spelen, is een doorzichtige aanslag op de traanklieren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden