Fijne revolutie!

Beeld Maarten Steenvoort

Terwijl het Haagse kippenhok met Teeven, de illegalen en Weekers de afgelopen vier weken aan zichzelf genoeg had, ging de crisis gewoon door.

Ik snap dat u het zat bent, dat u liever het (oor)verdovende vermaak van Pauw en Witteman of DWDD tot u neemt over de vraag of PvdA en VVD deze rit al dan niet gaan uitzitten of, nog erger, uw oor te luisteren legt bij vetklep Ralph Wisbrun van #nederlandwereldland, die 25 miljard euro aan lastenverzwaringen in de grootste crisis sinds de jaren dertig wil wegpoetsen met gratuite oproepen tot optimisme.

Helaas heeft de crisis de onhebbelijke gewoonte zich geen zier aan te trekken van de goedkope retoriek van de Wisbruns en de Ruttes van deze wereld.

Deze week maakte Eurostat de groei- en werkloosheidscijfers van het afgelopen kwartaal bekend. Een krimp van 0,2 procent en een werkloosheid van 12,1 procent. De internationale pers was er als de kippen bij om de cijfers 'historisch' te noemen: hoogste werkloosheid ooit en langste recessie (vijf kwartalen) sinds de Tweede Wereldoorlog.

Het schokkendst is de groeiende kloof tussen VS en Europa. Terwijl de Amerikaanse economie sinds 2008 met 3,2 procent is gegroeid, is de eurozone met 2,8 procent gekrompen. Sinds de Tweede Wereldoorlog is het groeiverschil tussen VS en Europa niet zo groot geweest. Terwijl de crisis toch echt daar is begonnen.

Het erge is dat het onnodig is. De slechte prestaties van de eurozone zijn namelijk niet het gevolg van een natuurramp, maar zijn van eigen makelij.

De eerste fout was onderschatting van de rol van de Europese banken in de financiële kladderadatsch: ABN Amro, Deutsche Bank, SocGen, Barclays waren uitbaters van het hypothekencasino, niet de slachtoffers ervan.

De tweede was nalaten banken te dwingen schoon schip te maken; terwijl de Amerikaanse overheid de banken al in 2008 het pistool op de slapen zette, heeft Europa zitten suffen, waardoor we nu zijn opgescheept met zombiebanken.

De derde is hardvochtige schuldsanering; terwijl je in de VS kunt weglopen van je schuld, is de ECB alleen maar aardig voor banken en worden huishoudens tot aan de poorten van de hel achtervolgd, waardoor de private schulden in de eurozone nu hoger zijn dan in schuldenland VS.

De vierde is dat sinds 2010 alles in het teken staat van het terugdringen van de staatsschuld, terwijl private schulden het echte probleem zijn.

De vijfde is een muntunie die lidstaten iedere bewegingsruimte ontzegt.

Voldoende reden voor een fijne revolutie, dunkt me.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden