Plus

Fietsfabriek in Noord biedt werk aan moeilijk te plaatsen werklozen

Van afgedankte barrels maken ze bij Roetz nieuwe designfietsen. De nieuwe fietsfabriek in Noord biedt werk aan moeilijk te plaatsen werklozen. 'Nu voel ik me weer een vent.'

Medewerker Melvin repareert een ov-fiets. 'Ik ging nooit met plezier naar mijn werk; hier kom ik graag' Beeld Mats van Soolingen

Ze kampten met een verslaving of een verleden in de psychiatrie, zaten in de gevangenis of hadden andere problemen waardoor ze niet konden werken.

Alle werknemers van fietsfabriek Roetz hebben een 'afstand tot de arbeidsmarkt', maar in de werkplaats kunnen ze als fietsenmakers aan de slag - en maken ze van oude frames nieuwe designfietsen.

Vijf jaar geleden begon Tiemen ter Hoeven, ­directeur van Roetz, op een zolderkamertje met een laptop en een telefoon. Deze week opent hij zijn eigen fietsfabriek in Noord, aan het Gedempt Hamerkanaal.

De grijze loods is de afgelopen drie maanden getransformeerd tot volwaardige fabriek. Naast de bouw van designfietsen worden ook ov-fietsen van de Nederlandse Spoorwegen gerepareerd.

Zo veel mogelijk materialen worden hergebruikt; met dit project wil Ter Hoeven bewijzen dat het mogelijk is om een commer­cieel bedrijf te runnen met een sociale en duurzame insteek.

Rugzakje
"Per jaar worden een miljoen fietsen weggegooid, dat is zonde. Van oude fietsen hergebruiken we de frames en de voorvork. De rest is nieuw, maar wel duurzaam," zegt Ter Hoeven. Het is zijn droom om ooit honderd procent van de materialen te hergebruiken. Ook vindt hij het mooi dat mensen die nergens anders werk kunnen vinden, hier wel aan de slag kunnen.

"Iedereen hier heeft z'n rugzakje," zegt Melvin in de werkplaats, en daarom geeft hij liever niet zijn achternaam. Vroeger was hij elektricien. "Ik heb een burn-out gehad, raakte depressief - zat een beetje in de knel. Vroeger ging ik nooit met plezier naar mijn werk. Maar hier kom ik graag."

Het werk zorgt ervoor dat veel van de fietsenmakers en -bouwers zich weer beter voelen over hun leven.

"Mijn vrouw is overleden," zegt Piet, die eerst automonteur was. Ook hij geeft liever niet z'n achternaam. "Toen ben ik gaan zuipen en alcoholist geworden, kwam op straat terecht. Later ontmoette ik haar." Hij laat een grijns zien zonder tanden en wijst naar zijn nieuwe vrouw.

"Zij hielp me er weer bovenop. Ik voelde me een ontzettende klootzak omdat ik niks deed. Door dit werk voel ik me beter, ik ben blij dat ik wat anders kan doen dan op de bank zitten. Hierdoor voel ik me weer een vent."

Piet vindt zijn collega's in de werkplaats geweldig. "Als je kijkt wat er allemaal buiten rondloopt, dan ben ik trots op deze jongens. Dit zijn mijn gappies. Er is maar één probleem hier: een van hen is voor AZ."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.