Ten Slotte

Ferry Colon (1947-2016): Goedgemutste drammer op talloze barricades

Meerdere keren per week, soms per dag, belde hij de redactie. "Ja, Colon hier," zei hij, en dan gaf hij in hoog tempo, zonder zich af te laten leiden tips. Of hij belde om op nieuws te wijzen. En dan hing hij op: "Dag hoor."

Ferry Colon Beeld Caro Bonink

Net zo abrupt als hij het gesprek begonnen was, de verslaggever perplex en niet zelden met de mond vol tanden achterlatend.

Publicist Luc Sala, die Colon leerde kennen toen ze samen betrokken waren bij enkele politieke initiatieven, ontving in zijn tijd als columnist regelmatig knipsels in de brievenbus. "Daaraan kon je zien dat hij de stad goed aanvoelde en dat soort mensen heb je nodig. Ook al had hij nooit vreselijk veel succes, hij was wel altijd bezig."

Vakmanschap
In oktober stond Colon nog op de barricades tegen de sloop van een aantal honderd jaar oude panden in de Oosterparkstraat, daarvoor streed hij tegen het afbreken van de Don Boscoschool in de Watergraafsmeer en kwam hij in actie tegen de aanleg van de metro en de uitbreiding van het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis.

Hij vocht voor het behoud van het groen in de stad en tegen megalomane nieuwbouwplannen, autoverkeer in de Wibautstraat, coffeeshops, drugspanden, illegale terrassen, reclameborden, huurverhogingen en preventief fouilleren. Soms alleen, soms samen met wat buurtbewoners. Vaak gedreven door, wat hij zelf noemde: De teloorgang van respect voor oog­strelend vakmanschap.

"Hij beet zich vast en liet niet meer los," zegt Sala. "Een actievoerder in hart en nieren, was hij. Een echte Amsterdammer die alles deed voor het welzijn van de stad, al deed hij dat niet altijd even tactisch."

Pamfletten
Bijna twaalf jaar geleden werd Colon door Het Parool geïnterviewd. In de Febo aan de Linnaeusstraat in Oost. "Men sloopt maar raak, zonder te weten wat er voor terugkomt," zei hij. "Elk denkbaar plekje wordt volgebouwd en te gelde gemaakt, maar al die moderne dingen maken de mens toch zielsongelukkig? We zijn gewoon de weg kwijt, met z'n allen vreselijk in de war."

André de Rooij leerde hem kennen tijdens hun studententijd op Uilenstede als huisgenoten. "Maar wat hij nu precies studeerde wist eigenlijk niemand. Geschiedenis, geloof ik. Des te actiever was hij met andere dingen, bij de toenmalige SP bijvoorbeeld, met het plakken van pamfletten, schrijven van bezwaren of hij was onderweg naar een demonstratie. Hij was toen al een bijzonder figuur."

Het bleef niet bij pamfletten plakken. Colon werd secretaris van de Stichting Monumentenbehoud Nederland en maakte van procederen zijn hobby. Hij werd een bekende dwarsligger, een luis in de pels.

Pot pindakaas
Advocaten die hem bijstonden herinneren zich een markante man met wie ook erg te lachen viel. "Er kwam echt iets vrolijks binnen lopen," zegt Henri Sarolea. "Hij had altijd een Albert Heijntas in de hand met al zijn papieren erin en soms gaf hij een pot pindakaas cadeau. Hij was eigenzinnig en liet zich door niemand de les lezen, maar daardoor kreeg hij soms wel wat pennen in beweging."

"Het is een kwestie van meedoen in het leven, winnen is maar bijzaak," zei Colon zelf in 2005. "Ik mag dan wel geen minister-president zijn geworden, ik heb een leven om trots op de zijn."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden