Plus

Felix van Groeningen: 'In Hollywood moet je superzeker zijn'

Beautiful Boy is de eerste Hollywoodfilm van de Vlaamse regisseur Felix Van Groeningen. Het is een intiem en heftig drama over het vaderschap. Intussen is hij zelf voor het eerst vader geworden.

Felix van GroeningenBeeld Armando Gallo/Hollandse Hoogte

Hij ziet er wat vermoeid, maar vooral tevreden uit. Hoe kan het anders. Felix Van Groeningen (40) is vader geworden van zijn eerste zoon, Rufus. Amper twee weken daarvoor rondde hij zijn eerste Hollywoodfilm af: Beautiful Boy.

Een film gebaseerd ­op Beautiful Boy: A Father's Journey Through His Son's Addiction, de memoires van The New York Times-journalist David Sheff, én op Tweak: Growing Up on Methamphetamines, het boek waarin Sheffs zoon Nic terugkijkt op zijn verslaafde periode. Het is een portret van een ontwricht gezin dat worstelt met de demonen van het leven. En eentje van hoop.

Van Groeningen (Belgica, The Broken Circle Breakdown, De helaasheid der dingen) schreef het scenario met Luke Davies. De productie zat bij Plan B Entertainment, het productiehuis van Brad Pitt dat 12 Years a Slave maakte. De hoofdrollen zijn voor Timothée Chalamet, de Oscargenomineerde ontdekking uit Call Me by Your Name en ­Lady Bird, en de Oscargenomineerde en Golden Globewinnaar Steve Carell (Foxcatcher, Little Miss Sunshine).

Met Charlotte Vandermeersch (34), al ruim tien jaar zijn vriendin, verbleef hij een jaar in Los Angeles. De film is er opgenomen en gemonteerd. Begin dit jaar keerde Vandermeersch terug om zich voor te bereiden op de bevalling, Van Groeningen was net op tijd klaar om erbij te zijn.
"Het gaat super," zegt hij op een terrasje in Antwerpen.

Goed getimed. Die zoon en de film.
"Soms komen de dingen samen. Als je aan kinderen wilt beginnen, loopt het niet altijd zoals gepland. Ook film is een heel ongrijpbaar proces dat al eens uitloopt. Beautiful Boy was net op tijd af. Er is nu tijd voor elkaar en om te genieten van deze volgende stap in ons leven."

Maar het is krap geweest. Er is zeven maanden aan de montage gewerkt. Die werd naar verluidt op het allerlaatste moment nog eens volledig omgegooid.
"Zo'n drie tot vier keer, bedoel je. Zoals wel vaker met mijn films gebeurt. Ze lenen zich daar ook toe. Nu ook, het is een film met veel mogelijkheden in tijdsbeleving en verschillende vertelperspectieven. Nico (Leunen, zijn vaste filmeditor) was er niet vanaf het prille begin bij betrokken, maar ik miste hem, het marcheerde niet. Dus is hij naar de VS gekomen. Hij heeft de film gemonteerd."

U noemde uzelf eerder al een eindeloze twijfelaar.
"Dat is ook zo. Soms ben je tevreden met een eerste versie, maar volgt er commentaar en begin je te twijfelen. Wat is de oplossing dan? Herbeginnen. Ik laat het mezelf ook toe om af te dwalen en maffe omwegen te maken. Het gebeurt in alle stadia van film maken, maar vooral tijdens het schrijven en monteren. Vaak blijkt die omweg toch net wat ik nodig had om hét te vinden. Het hart van de film."

Maakt dat het moeilijker om achteraf tevreden te zijn, als u de twijfel laat binnensluipen?
"Ik ben tevreden. Voor zover dat mogelijk is wanneer iets net af is. Ik heb zelf een punt achter de montage gezet en beslist dat de film af was. Dat is een goed, maar ook moeilijk moment. Want dan gaat het verteerproces van start. Dat is heel persoonlijk. Het moet zijn weg vinden binnen je leven. Wat wilde ik doen, en wat is het geworden? Wat gaan de mensen denken en zeggen? Maar dat zal ik natuurlijk pas veel later weten."

Hebt u in Hollywood evenveel ruimte om te twijfelen als bij een Vlaamse productie?
"Het is anders. Er was veel vertrouwen, maar de perceptie over twijfel ligt wel anders. Ze gaan er niet licht over. Iedereen binnen die machine werkt heel hard, twijfelt en stelt dingen in vraag. Dus het gebeurt er wel, maar het wordt ook als iets zwaks gezien.

Zelfs al zit je op een immens kantelpunt en overvalt de grootste twijfel je, in Hollywood mag je dat niet laten merken. In het ontwikkelingsproces voelde ik dat er iets niet goed zat. Op dat moment moesten we nog vaak gaan pitchen naar de studio. De producent zei heel duidelijk: 'Laat dit niet merken, hé man, of we zijn dood.'

Zo extreem. Je moet superzeker overkomen. Anders kan het van het ene moment op het andere gedaan zijn. Dat maakt je onzeker."

De grote boze Hollywoodmachine.
"In het begin was ik behoorlijk overweldigd. Een studio zoals Amazon, de megavergaderingen, het budget. Het pitchen. Terwijl je bij de start van de samenwerking, als regisseur, de boel toch een beetje op gang moet trekken.

Dat lukt wel, je raakt erdoor. Want eenmaal je in het filmmaken zelf duikt, merk je dat er weinig anders is dan hier. En dat ik dat wel kan. Ik heb het nog gedaan en doe het graag. Gelukkig was Ruben (Impens, zijn vaste director of photography) er. Hij heeft al mijn films gedraaid. Wij zijn een team.

Om elkaar naar beneden te halen, niet op te stijgen, maar ook om een potje te zagen wanneer dingen niet mogelijk bleken. We hebben samen onze weg gevonden."

Felix van Groeningen

Geboren op 1 november 1977 in Gent, studeerde audiovisuele kunsten aan het KASK in Gent.
Debuutfim Steve + Sky (2004) leverde hem de Plateauprijs voor beste Belgische film op.
Draaide daarna Dagen zonder lief (2007), De helaasheid der dingen (2009), The Broken Circle Breakdown (2012) en Belgica (2016). Debuteert nu in Hollywood met het drama Beautiful Boy, met Steve Carell.
Heeft met vriendin Charlotte Vandermeersch één zoon, Rufus.

Is het moeilijker om uzelf te blijven op zo'n plek?
"Er heerst een machts- en machocultuur in Hollywood. Alles moet great zijn. Iemand die zaagt, wordt niet serieus genomen. Ik heb dat spelletje soms meegespeeld, soms niet. Ik kán ook eigenlijk maar mezelf zijn. Tegelijkertijd kunnen Amerikanen je sterk ophemelen. Je voelt je gewild, je krijgt kansen.

Eigenlijk was de draaiperiode fantastisch. Misschien heb ik ook veel chance gehad. Om met Amazon, een fijne studio, en Plan B, een dito productiehuis, te werken. Beide gaan voor filmmakers en niet per se voor de makkelijkste weg. Tijdens het schrijven en draaien lieten ze me met rust, de postproductie was iets lastiger.

Er is veel geld mee gemoeid, en veel mensen. Beslissingen maken is moeilijker, want op een bepaald moment hebben anderen meer macht dan jij."

En dan moet je de dingen kunnen loslaten.
"En dat is lastig. Maar de film is wel echt geworden wat ik wilde dat hij was. Het is alleen niet zonder slag of stoot ­gegaan. Ik heb veel bijgeleerd. Op tafel kloppen is er niet makkelijk. Maar ik ben blijven kloppen. Ik heb me het project toegeëigend. En soms moet je toegevingen doen."

Hoe was de samenwerking met Timothée Chalamet, de jonge acteur die de hoofdrol speelt? Op het moment van de audities was hij nog onbekend bij het grote publiek. De bekendheid kwam met Call Me by Your Name.
"Ik had Call Me by Your Name al gezien vlak voor het Sundance Film Festival en vond Timmy een straffe kerel. Hij had toen al enkele scènes ingespeeld bij wijze van auditie voor de rol van Nic.

Net zoals elke Engelstalige acteur tussen de 17 en 25 jaar; het was een begeerde rol. We hebben meer dan 200 tapes gekregen. Maar Timmy stak er onmiddellijk bovenuit. We zijn koffie gaan drinken, hij was supernerveus, maar ook volledig ingewerkt. Hij had de boeken gelezen, kon de rol vangen en zich transformeren in een milliseconde.

En dan is er nog de goesting en warmte die die gast uitstraalt. Na de chemistry reading, de lezing van het script met Steve Carell, wisten we het zeker." "Steve is ook een ongelooflijk acteur. Fascinerend om te zien hoe goed hij de machine kent, hoe professioneel hij is.

De man is heel ontvankelijk voor aanwijzingen. Al neemt hij dingen niet zomaar aan, je moet uitleggen waarom je iets op die manier wilt. En ik beschouw mezelf niet als de meest eloquente, ook niet in het Nederlands... Ik heb veel geleerd. Als ik iets wil, moet ik het beargumenteren."

De rol van de vader was eerst voor Brad Pitt, de man ­achter Plan B, het productiehuis van de film.
"Tijdens de ontwikkeling van het scenario is dat effectief een tijdje de bedoeling geweest. Maar dan verandert dat weer... Wanneer Brad niet acteert in de film, is hij minder betrokken met de rest van het productieproces."

Dus je mag wel Brad zeggen?
"In het begin zijn we aan elkaar geïntroduceerd. Toen zei hij plots: 'But Felix, your Broken Circle was amazing.' Intimiderend, ­zeker. Maar na een paar keer wandel je de bureaus binnen en zeg je ook gewoon 'Yo Brad'."

U koos - na De helaasheid der dingen, The Broken Circle Breakdown en Belgica - opnieuw voor een familiekroniek. Eentje met veel wanhoop en ellende.
"Maar vooral ook met liefde en hoop. Zaten die ingrediënten er niet in, dan had ik de film niet kunnen maken. Beautiful Boy is een portret van een prachtig nieuw samengesteld gezin met emotioneel intelligente leden en veel liefde. Waar iets vreselijks gebeurt.

De film gaat over hoe ze de dingen proberen te vatten en begrijpen en tegelijk moeten leren loslaten. Het vertelt iets over het leven." "Ik maak films over mezelf, zonder over mezelf te praten. Ik heb daar mijn redenen voor, maar hoef die niet te delen. Ik ben vader geworden, ik was klaar voor dat perspectief.

In die zin reflecteert de film een beetje mijn leven. Maar er zitten universele aanknopingspunten in. ­Nadenken over opvoeding, experimenteren met drugs, of de muziek. Ik heb niet alles zelf meegemaakt, maar toch voelt het vertrouwd."

Timothée Chalamet speelt de hoofdrol. Van Groeningen: 'Hij had de boeken gelezen, kon de rol vangen en zich transformeren in een milliseconde.'Beeld webupload

Beautiful Boy draait op zondag 14 oktober in 4 bioscopen
- Ketelhuis (20.00 en 20.15 uur)
- Studio K (19.30 en 19.40 uur)
- FC Hyena (18.45 uur)
- Cinecenter (20.15 uur)

Voor kaarten: www.paff.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden