Review

Feestpop van Green Day voor zorgeloze generatie

Billie Joe Armstrong, zanger en voorman van Green Day. Foto ANP

Bij het allereerste nummer kreeg Green Day-zanger Billie Joe Armstrong ook het zittende publiek op de eerste en tweede ring van het uitverkochte Ahoy' al uit de stoetjes en aan het dansen.

Dat zou in de tweeenhalf uur die volgden niet meer veranderen. Er werd ongeveer net zoveel vuurwerk op het podium afgestoken als in een middelgrote provinciestad met oudjaar. En het publiek kreeg tientallen, misschien wel honderden keren de kans om 'Hé ho!' te roepen. Soms afgewisseld met 'Olé!'

Wie had dat tien jaar geleden kunnen denken. Toen zat de carrière van de drie Californiërs behoorlijk in het slop. Green Day was een groep die zich graag als 'punk' afficheerde, maar in traditionele punkkringen nooit als zodanig serieus is genomen. 'Punk' vereiste een controversieel element in de muziek en dat kon van de hoogenergetische feestpopliedjes van Green Day moeilijk gezegd worden.

Toch werd Dookie, het eerste album dat het trio voor een grote platenmaatschappij had gemaakt, in 1994, een multi-millionseller. Een plaat vol even melodieuze als heftige liedjes over adolescentenleed.

Vervolgens raakte Green Day zowel artistiek als in de persoonlijke sfeer danig de weg kwijt, om die pas halverwege dit decennium weer terug te vinden. Maar wat doe je als je als gevorderde dertiger nog steeds van melodieuze bruispop houdt en toch ook volwassen wilt klinken? Dan ga je zingen over 'serieuze' zaken, zoals de samenleving en hoe die in Amerika onder het bewind van George W. Bush naar de ratsmodee werd geholpen.

Green Day deed het op de albums American Idiot (2004) en het recente 21st Century Breakdown en wel zo overtuigend dat het succes zelfs nog groter was dan in de jaren negentig.

Waarmee niet gezegd is dat ook de concerten van de groep zich ontpoppen als een vlammende daad van protest. Integendeel. Green Day 'live' is feest! Een bonte show waarbij fans op het podium worden gevraagd, een uitputtend beroep wordt gedaan op de stembanden van het publiek en het confettikanon op volle kracht werkt. Het trio heeft drie muzikale hulpkrachten bij zich, zodat frontman Armstrong zich helemaal op zijn rol als ceremoniemeester kan richten.

Slechts enkele van de twee dozijn songs worden zonder onderbreking of 'speciale effecten' recht vooruit gespeeld. Onder meer het pakkende Basket case, een van de mooiste popliedjes die de jaren negentig hebben voortgebracht. Maar ook hier is de uitvoering toch wat 'lomp' en wordt het idee versterkt dat serieus musiceren anno 2009 bijzaak is voor Green Day.

De groep maakt postmoderne feestpop voor een zorgeloze generatie. Een soort crèche voor zoekende twintigers, die hun engagement mogen etaleren middels wuiven en 'wave'. (PETER BRUYN)

Green Day. Gezien: vrijdag 15/10, Ahoy' Rotterdam. Uitverkocht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden