Fassbender in Frank met een hoofd van papier-maché: waarom ook niet? (****)

De Ierse regisseur Lenny Abrahamson heeft met Frank een origineel speelfilmdebuut gemaakt. Een beetje 'weird', maar wel lekker.

Michael Fassbender in Frank. Beeld September Film

Als het je lukt Michael Fassbender (Shame, 12 Years a Slave) te strikken voor je film, laat je hem dan de hele film met een groot hoofd van ­papier-maché rondlopen, zodat niemand hem herkent?

Inderdaad: weird, maar dat past bij Frank, dat het een en ander te zeggen heeft over commercialiteit versus artistieke integriteit en gekte en genialiteit. De originele film van de Ierse regisseur Lenny Abrahamson is losjes gebaseerd op de ervaringen van Jon Ronson, die geïnteresseerd is in de bizarre uithoeken van de menselijke geest. Zo maakte hij over Stanley Kubricks obsessieve archiveringsdrift de documentaire Stanley Kubrick's Boxes.

Ook schreef Ronson het verfilmde non-fictieboek The Men Who Stare at Goats, waarin een Amerikaanse legereenheid met hulp van parapsychologie de Iraakse vijand hoopt te verslaan. Een flinke dosis mafheid kwam hij ook tegen toen hij eind jaren tachtig een jaartje in de begeleidingsband zat van de Britse komische punkperformer Chris Sievey, die met een papiermachéhoofd onder de naam Frank Sidebottom optrad.

Weirdo
In Frank heeft Ronson zijn ervaringen gefictionaliseerd in een verhaaltje over een avant-gardeband, die zich onder aanvoering van weirdo Frank (Michael Fassbender) terugtrekt op het Ierse platteland om een album op te nemen.

Door de ogen van een nieuw bandlid, de muzikaal talentloze Jon (Domhnall Gleeson), kijken we naar de gebeurtenissen. De inspiratie laat het afweten, de maanden verstrijken en de spanningen nemen toe. Vooral Jon en muzikante Clara (Maggie Gyllenhaal) - 'blijf godverdomme van mijn fucking theremin af' - kunnen elkaar niet luchten of zien.

Vulgaire aanval
Dat Jon aan de lopende band berichtjes aan de fans twittert om de band in de publiciteit te houden, ziet Clara als een vulgaire aanval op hun artistieke ambities. De boel explodeert tussen hen als Jon wil dat Frank commerciëlere songs gaat schrijven. Het levert tragikomische clashes op, die duidelijk maken dat de genialiteit die de bandleden de psychisch kwetsbare Frank toedichten, op een misverstand berust.

Frank is geen hemelbestormend, maar een innemend drama, dat niet in de valkuil van makkelijke satire valt. Frank kijkt met even veel mededogen naar de wereldvreemde dromers in de band als naar Jon, die de groep in de vaart der volkeren wil opstoten. De kijker mag kiezen bij wie hij zich het beste thuisvoelt.


Nieuwsgierig? Bekijk hier de trailer van Frank:

Frank

Ons oordeel: ★★★★☆
Bioscoop: Filmhallen, Kriterion
Regie: Lenny Abrahamson
Met: Michael Fassbender, Maggie Gyllenhaal
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden