Proefwerk

Eye (7-)

De locatie van Restaurant Eye is onovertroffen en de organisatie vlekkeloos, maar over de gerechten lijkt hier en daar niet zo goed nagedacht.

De bescheiden inrichting van het restaurant in Eye hint meer naar Hollandse appeltaart dan naar Hollywood Beeld Rink Hof
De bescheiden inrichting van het restaurant in Eye hint meer naar Hollandse appeltaart dan naar HollywoodBeeld Rink Hof

Wat went dat eigenlijk snel, zo'n nieuw gebouw. Eye is nu twee jaar open, en het indrukwekkende witte ding aan de Noordoever van het IJ is helemaal onderdeel van de stad, alsof het er altijd heeft gestaan.

Ook het café-restaurant in de foyer heeft een heel aangename, dynamische vanzelfsprekendheid. De bescheiden inrichting hint meer naar Hollandse appeltaart dan naar Hollywood, een keur aan cultureel geëngageerde bezoekers komt en gaat, mensen zitten op alle niveaus en op de trappen, wat het geheel iets gezellig festivalachtigs geeft zonder dat het rommelig wordt.

Er is een heerlijk terras aan het water en de volledige aandacht van de als amfitheater opgebouwde ruimte gaat naar het adembenemende uitzicht: de grote glazen pui, gericht op het IJ en de rug van CS, doet denken aan een filmdoek, waarop we de Pannenkoekenboot, de ponten en de binnenvaart lustig zien langs­ploeteren.

Snelle happers en dinergasten
Het schijnbare gemak van deze zeer grote en logistiek lastige zaak - de hele dag open, met borrelaars, snelle happers en dinergasten door elkaar en grote groepen die plotseling naar voorstellingen moeten - is bewonderenswaardig. Theater- en bioscooprestaurants hebben altijd te maken met extra knelpunten en dan moet de uitbater een ijzersterk systeem hebben staan. Dat staat er. De bediening is piepjong, maar lief en erg goed geïnstrueerd. Er wordt direct gevraagd of we ook naar de film gaan en binnen twee minuten zijn we voorzien van brood en drankjes.

We merken een paar keer dat onze serveersters nog de ervaring missen om in te spelen op verrassingen: lege glazen blijven lang staan, wijnadvies moet worden opgesnord en wanneer er iets misgaat met de bestelling (het hoofdgerecht komt voor het tussengerecht) rent het meisje zonder excuus of uitleg weg, maar alles wordt prima opgelost.

De kaart, waarop vreemd genoeg geen combinatiemenu, ziet er simpel maar veelbelovend uit, ook is er een zeer schappelijk geprijsde en redelijk uitgebreide wijnkaart (ook wijn van regisseur/wijnboer Francis Ford Coppola) met een ruime keuze per glas.

Maar gek genoeg vinden we de gerechten die in deze doortimmerde zaak op tafel komen grof en slecht doordacht, alsof ze niet zijn doorgeproefd. De runderbouillon met ­madera, tong en tomaatblokjes (€8,50) is heel zout, erg mager en ook een tikje bitter. Ik zou zeggen dat, als je soep met rundertong maakt, je ook de bouillon van tong zou trekken - vettig, gelatineus en heerlijk - maar in deze soep komen de kleine blokjes (het zijn er vijf) totaal niet tot hun recht.

Veel te veel komijn
De okergele linzensoep (€7,50) is fluwelig van structuur, maar bevat zó veel komijn en gebakken uitjes dat we de linzen niet proeven. Een bevriende chef noemt komijn 'het geheime kruid' omdat het bijna elk gerecht lekkerder maakt, maar als je er te kwistig mee omgaat smaakt alles naar shoarma.

Ook de rommelige kom vol sla, remoulade en gebraden entrecote (€11,50) is van dik hout zaagt men planken en bij vijf prima gebakken gamba's (€12,50) zit een nogal idiote salade van rauwe knolselderij, appel, en blokjes lauwe, kleffe parmezaan, met een struik oneetbaar groen van bosui en een paprikavinaigrette.

De plak kalfssucade (€21,50), zacht gestoofd en daarna knapperig gebakken, is erg goed, maar het garnituur van te gare en vooral veel te zoete wortel met sinaasappel en een enorme berg pommes paille (gefrituurde stro-aardappelen: eigenlijk zijn het gewoon chips) is volkomen misplaatst. Met een hartiger groente en een ander soort zetmeel was dit een uitstekend gerecht geweest.

Ribbelpan
De 'gegrilde dorade' (€19,50) is gegaard in de stoomoven en daarna van een streepje voorzien in de ribbelpan: noem me een purist, maar ik vind dat geen grillen, één van de filets is bovendien te gaar. Het garnituur van knoflookpuree, groene asperges, tomatenvinaigrette, ­olijven en basilicum is simpel maar doeltreffend.

De wentelteef van suikerbrood met kaneelijs en blauwebessensaus (€7,50) is een droevig mysterie: van binnen en buiten donkerbruin, klef en taai, maar waarom? Is hij gebakken, ingevroren en weer opgewarmd? We zullen het nooit weten, het is in elk geval geen succes. Het ­kaneelijs is waterig, de blauwe bessen muf.

Maar de warme, gezouten butterscotch met rice crispies en vanilleijs (€7,50) is een perfect dessert: doodsimpel, verslavend, smeer-me-er-mee-in-zo-verrukkelijk. De butterscotch stolt prettig plakkerig tussen onze kiezen, het ijs is troostend en romig, de gepofte rijst kraakt dat het een aard heeft.

Gelukkig maar; toch nog een happy end.

Hiske Versprille Beeld Het Parool
Hiske VersprilleBeeld Het Parool
null Beeld /
Beeld /
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden