Review

Extremely loud & incredibly close ***

Regie: Stephen Daldry
Met: Thomas Horn, Tom Hanks, Sandra Bullock, Viola Davis


Extremely loud & incredibly close was in 2005 één van de eerste grote romans waarin 9/11 centraal stond. Het was de tweede roman van Jonathan Safran Foer, die het grote thema zonder enige bescheidenheid omhelsde.

In de figuur van de elfjarige Oskar Schell, die zijn vader verloor op de 'ergste dag', heeft Foer een held gecreëerd die niet alleen op zoek is naar de sporen van zijn verdwenen vader, maar via de geschiedenis van zijn grootouders ook verbonden is met de Holocaust. Daarnaast is er de literaire connectie met de gelijknamige jonge held uit het literaire meesterwerk Die Blechtrommel van Günther Grass, net als Oskar een jonge buitenstaander, die zijn neuroses onderdrukt met een slaginstrument; in het geval van Foers held een tamboerijn.

Extremely loud heeft de vorm van een queeste, natuurlijk een letterlijke én een overdrachtelijke speurtocht naar de zin van het bestaan en de beschadigde ziel van een stad. Het scenario is van Eric Roth, vooral bekend van Forrest Gump; de regie is van Stephen Daldry die eerder The reader maakte, een film over de erfenis van de holocaust.

De jonge Oskar (overtuigend debuut van Thomas Horn) werd door zijn vader (Tom Hanks, in de flashbacks) altijd uitgedaagd om allerlei speurtochten te ondernemen; mogelijk een manier om zich met zijn autistische aandoening beter te wapenen tegen de wereld.

Nu zijn vader dood is, ontbreekt elk houvast in Oskars leven; zijn moeder (Sandra Bullock) lijkt zich te hebben verschanst in haar verdriet. Bij toeval stuit Oskar op een raadsel dat hem het idee geeft dat zijn vader hem over het graf heen nog een opdracht heeft gegeven. In een vaas treft hij een sleutel in een envelop met de naam 'Black' erop. Hij beschouwt dit als aanwijzingen: hij gaat op zoek naar iemand die Black heet en die mogelijk het slot heeft waarop de sleutel past.

Hij traceert alle Blacks van New York en gaat eropuit - daarbij geholpen door de mysterieuze, zwijgende man (Max von Sydow) die een kamer bij zijn oma huurt en met briefjes communiceert.

Weinig realistisch, maar dat is het punt ook niet. Veel meer dan de roman probeert de film de wonden te helen; de zoektocht is het doel, de 'Blacks' staan voor de New Yorkers en de uitkomst is wat de Dr. Phils van deze tijd closure noemen.

Reacties op de film waren ongemeen fel in de VS; dat had deels te maken met het feit dat de filmmakers werd verweten de nalatenschap van 9/11 te verpatsen voor goedkoop sentiment. Lang blijft Daldry op het rechte pad, maar het laatste half uur vertilt hij zich aan een wat groteske poging om zin te geven aan de zinloosheid van de dood van duizenden mensen. (Mark Moorman)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden