Plus

Ex-dakloze: 'Slapen kan ik overal, maar hier voel ik me thuis'

De 51-jarige ex-dakloze Sonja Groot Obbink kreeg enkele jaren terug haar eerste woning. Het is voor haar de stok achter de deur om op het rechte pad te blijven.

Sonja Groot Obbink: 'Ik realiseerde me dat ik mijn eigen plek kwijt kan raken. Dat wil ik niet' Beeld Dingena Mol

Vol trots zwaait Sonja de deur van haar etage in Amsterdam-Oost open. In haar woning met vrolijke gele en blauwe muren staan een bank, televisie, tafel met stoelen en een bureau. Aan de wand hangen foto's en op een tegeltje staat de tekst: 'Volg je hart, want dat klopt!'

De Amsterdamse Sonja Groot Obbink was 25 jaar dak- en thuisloos. Vijf jaar leefde ze op straat. "Ik sliep nooit in een park of onder een brug hoor, ik bleef de ­hele nacht wakker en dommelde weg in een portiek." Vaker was ze in pensions, opvangplekken en doorstroomhuizen van het Leger des Heils of HVO-Querido.

Het eerste lijntje
Sonja had een nare jeugd met een aan medicijnen verslaafde moeder. Nog voor haar twintigste raakte ze zelf verslaafd, aan cocaïne en heroïne. "Ik werkte in een nachtcafé en kreeg van een klant mijn eerste lijntje coke. Daarna werd het heroïne. Maar ik zeg altijd: mijn moeder heeft nooit de spuit in mijn arm gezet. Dat deed ik zelf."

Na een inval in het café, waarbij drugs en wapens werden aangetroffen, ging het bergafwaarts met Sonja. Ze raakte zwaar verslaafd, beroofde toeristen, tippelde op de Geldersekade en smokkelde drugs van Colombia naar Frankrijk. "Ik probeerde veel geld te verdienen."

In Frankrijk werd Sonja gepakt en zat ze een celstraf van 2,5 jaar uit. Terug in Amsterdam ging ze verder met haar oude leventje. "Ik was erg verslaafd, wat vooral bleek uit de dingen die ik deed. Ik zag mijn oma op een dag vallen op een zebrapad. Ik had zo dringend heroïne nodig, dat ik doorliep. Daar heb ik zo'n spijt van. Het was de laatste keer dat ik haar zag."

Post
Sonja, die nu methadon gebruikt, leidt al enige tijd als gids voor Amsterdam Underground, onderdeel van de Regenboog Groep, mensen rond over de Wallen. Ze vertelt hun over haar dakloosheid en verslaving.

"Na werktijd kwam ik bij collega's over de vloer en zag wat een leuke sfeer ze in hun woning hadden gemaakt. Ik had nooit een thuis gekend en was ook nooit bezig geweest met een eigen huis. Ik was gehospitaliseerd en had 24 uur hulpverlening om me heen."

Ze maakte er werk van en kwam via Woningnet in 2014 aan een woning. "Slapen kan ik overal, maar hier voel ik me thuis."

Een keer in de paar weken komt haar woonbegeleider helpen met de post. "Die durf ik nooit open te maken. Bang dat erin staat dat ik me moet melden bij de rechtbank of dat ik de gevangenis in moet."

Op het rechte pad
Haar huis maakt haar niet alleen gelukkig, het houdt haar op het rechte pad. "Er wordt me soms gevraagd of ik wat in de criminaliteit wil doen, maar dat doe ik niet. Ik realiseer me meteen dat ik dan mijn eigen plek kwijt kan raken. Dat wil ik niet."

Hetzelfde geldt voor het gebruiken van drugs. "Want als ik dat doe, moet ik al snel mijn spullen verkopen en raak ik mijn huis kwijt. Een instelling zet je niet snel uit de opvang, een huisbaas wel."

Een jaar geleden kwam een fout vriendje langs. Samen zaten ze te basen, maar Sonja had de volgende dag al spijt.

Op haar arm heeft ze onlangs een tatoeage ­laten zetten: The only way is up. "Dat heb ik gedaan om me eraan te herinneren het niet meer te doen. Deze woning is me te dierbaar. Weet je, ik heb dit leven nooit gekend. Pas op mijn 47ste kreeg ik mijn eigen huis. Dat is best pittig."

Lees ook: Aantal daklozen in Amsterdam sinds twee jaar weer flink gestegen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden