Even waren Syriërs Shant en Hagop terug in Amsterdam

Shant en Hagop zijn met Pasen even terug in Amsterdam voor de Euro-Armenian Games. Voor het eerst zijn ze echt in hun element. 'Ons leven in Nederland is begonnen.'

Het voetbalteam van Shant, Hagop en keeper Ara (rechts) uit Oekraïne verloor zaterdag uiteindelijk met 2-0. Beeld Rink Hof

Shant rent al pingelend en bloedfanatiek door de sporthal op het ­Science Park in Oost. Hij speelt met rugnummer 11 en is de aanvaller van het speciale voetbalteam voor asielzoekers van de Armeense Jongeren Organisatie (AJO). Hagop, rugnummer 4, is de laatste man.

Hun team speelt zaterdagmiddag tijdens de Euro-Armenian Games (EAG) tegen andere Armeense jongeren, die in Europa hun vaste stek hebben gevonden of hier opgegroeid zijn. De wedstrijd verliezen ze uiteindelijk met 2-0, maar de bezwete gezichten van de jongens stralen. "Ons leven is begonnen, we kunnen nu alles doen in Nederland."

De twee Syrisch-Armeense jongens worden elke zondag door een lid van de Armeense gemeenschap opgehaald bij het asielzoekerscentrum in Katwijk. Ze wonen dan eerst 's ochtends de Armeense kerkdienst in Amsterdam bij en gaan 's middags met hun voetbalteam naar de training. Een beetje teambuilding kon geen kwaad voor deze spelen, zegt hun coach.

Aleppo-Amsterdam

De Syrische Mohammed Alobid (18) uit Aleppo belandde in Amsterdam. Het Parool volgt hem en zijn eveneens gevluchte vrienden Shant en Hagop, beiden 19. Mohammed zelf is doorgereisd naar Zweden.

Shant en Hagop zijn de afgelopen anderhalve maand drie keer verhuisd: begin februari gingen ze naar Wageningen, daarna naar Arnhem en ten slotte naar Katwijk. De noodzaak van al deze verhuizingen ontging ze niet alleen, ze werden er zelfs een beetje terneergeslagen van. Katwijk bevalt ze een stuk beter.

Shant: "Het is een fijne plek. We wonen in een gebouw met twee verdiepingen. We krijgen elke week 57 euro per persoon. Het eerste wat ik deed, was mijn telefoon laten repareren."

Oppepper
Hagop kocht meteen een fiets zodat ze samen naar het centrum van het dorp kunnen rijden om eten - brood, vlees of Italiaans eten - of kleren te kopen.

Hagop: "We wonen vijf kilometer van de zee en zijn er al wezen kijken." Shant: "Natuurlijk missen we Amsterdam. We hebben nog contact met onze vrienden daar. We willen uiteindelijk graag in Amsterdam wonen, maar hier, in Katwijk, hebben we meer privacy. We delen een kamer met twee andere jongens en hebben een ijskast en een televisie."

Shant en Hagop kunnen via sponsoring meedoen aan het jaarlijkse sporttoernooi voor Armeense jongeren dat elk jaar met Pasen voor zo'n vijf- tot zeshonderd Armeense jongeren wordt georganiseerd. Het driedaagse programma omvat elk jaar verschillende sporten: voetbal, basketbal, volleybal, tafeltennis, schaken of backgammon. Voor de deelnemers, die in een hotel onder de rook van Amsterdam verblijven, is er elke avond een feest.

Opener
Het toernooi geeft hun een flinke oppepper. "Onze moeders hebben we het al verteld. Ze zijn zo blij voor ons en ook gerustgesteld dat we zijn opgenomen in de Armeense gemeenschap."

Saro Aykaz, een van de organisatoren van de EAG, zegt dat hij de jongens niet te veel wil 'pamperen'. "Ze zijn in Nederland en moeten zelf contacten leggen. Ik hoor nu dat hun moeders zo gerustgesteld zijn. Ik heb daar eigenlijk nooit bij stilgestaan."

Grigo Ayvazyan, voorzitter van de AJO, ziet Shant en Hagop met de dag losser worden. "Deze jongens hebben in Syrië dingen gezien die je niet wilt zien. Dat heeft op ze ingewerkt. Ze zijn stil, bescheiden en gesloten. Je krijgt korte antwoorden of soms alleen een lach. Ik zie ze nu ook grappen maken en lachen met andere jongens uit hun team. Ze stellen zich opener op."

Ayvazyan kan het weten, hij was zelf vluchteling en is een van de coaches van het asielzoekersteam. "Ik heb Hagop de laatste man gemaakt. Hij moet het team beschermen en verantwoordelijkheid nemen. Shant is de aanvaller en moet samenwerken met de andere aanvallers. Ze moeten leren samenwerken, integreren, hun leven opbouwen en hun kansen grijpen."

Gevoelige snaar
Over de aanslagen in Brussel heeft Ayvazyan nog niet met de jongens gesproken. "Dat raakt een gevoelige snaar. Ze moeten het zelf aankaarten en gaan inzien dat ze bij ons hun gevoel kunnen uiten."

De zestienjarige keeper Ara uit Oekraïne, die momenteel in het asielzoekerscentrum in Arnhem woont, komt aan het einde van de middag de jongens halen. "De bus gaat zo weg naar het hotel," waarschuwt hij. Shant en Hagop ruilen hun blauwe sporttenue om voor een spijkerbroek en stappen de bus in. Op naar het feest van vanavond.


Lees hier het vorige deel van Aleppo-Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden