Eveline Versteeg werkt al veertig jaar in de zorg

Eveline Versteeg (62) viert deze maand haar veertigjarig jubileum in de zorg. Ooit begonnen als schoonmaakster is ze nu activiteitenbegeleidster voor kwetsbare ouderen in het OLVG Oost. Als geen ander heeft ze de zorg van dichtbij zien veranderen.

Eveline Versteeg Beeld Marijke Stroucken
Eveline VersteegBeeld Marijke Stroucken

Versteeg was zestien jaar oud, de jongste uit een gezin in Maarssen met vier kinderen, toen haar broer bij een auto-ongeluk om het leven kwam. Kort daarna werd haar moeder ernstig ziek: kanker.

"Mijn zussen woonden al op zichzelf. Hoewel we thuishulp kregen, kwam een deel van de verzorging op mij neer. Vanaf toen wist ik dat ik de zorg in wilde gaan."

Ze vertelt het vlot, zoals ze alles vlot doet: praten, bewegen, lopen - alles in hoog tempo. Uit de mouwen van haar witte jas steken twee armen met opvallende tatoeages: op de linker een rij magnolia's en op de rechter een vliegende vis.

Zwaar schoonmaakwerk
Versteeg, nu activiteitenbegeleidster voor kwetsbare ouderen in het OLVG locatie Oost, krijgt er vaak opmerkingen over. Kralenkettinkjes maken, tekenen, spelletjes doen en dan beginnen ze over de tattoos. "De oudere patiënten proberen ze vaak met een beetje spuug weg te vegen."

Ze begon haar carrière in de zorg veertig jaar geleden als schoonmaakster in het Prinsengrachtziekenhuis. "Het werken in de zorg was zwaar, ook voor schoonmaaksters. Wij maakten vroeger heel anders schoon, we trokken bijvoorbeeld gewoon met één hand het bed naar voren, dweilden en duwden het bed weer terug. Dat mag nu niet meer van de arbo. Terecht."

Een polsblessure was er de oorzaak van dat ze moest stoppen met het schoonmaakwerk. "Ik wilde niet de ziektewet in, dus vroeg ik de leiding of ik de verpleging mocht helpen, bijvoorbeeld door de bedden op te maken en de kommen te wassen. Eerst waren er twijfels: was dat wel nodig?"

Het bleek zeker nodig te zijn. Een half jaar later moest er op alle afdelingen een zorgassistent komen, of 'een Evelientje', zoals de directeur van het ziekenhuis de functie was gaan noemen.

Een Russische jongen die onder invloed van 'van alles' uit de gracht was gevist en op haar afdeling terechtkwam, is Versteeg altijd bijgebleven. "Hij had helemaal niemand hier. Het was een ingewikkelde jongen, maar dat vond ik juist een uitdaging. Als een verpleegkundige iets niet goed deed, schreeuwde hij: 'Call Eveline! Call Eveline!', want ik wist hoe het moest."

Ze verzorgde hem bijna één op één, totdat hij na een half jaar werd overgeplaatst naar het Leger des Heils in Utrecht. "Ik heb hem nooit meer gezien. Later hoorde ik dat hij daar binnen een jaar aan een longinfectie is overleden."

Hulpbehoevende ouderen
Dat er nu met minder personeel meer werk moet worden verricht, vindt ze het moeilijkste aan de veranderingen in de zorg.

"Iedereen wordt ouder waardoor er simpelweg meer mensen zijn die zorg nodig hebben. Daarbij blijven ouderen langer zelfstandig wonen. Soms krijgen we een oudere patiënt die thuis is gevallen en pas na een paar dagen is gevonden, vreselijk."

"Als ouderen in het ziekenhuis terechtkomen zijn ze zeer hulpbehoevend. Steeds vaker krijgen we patiënten die zichzelf niet kunnen wassen. Verpleegkundigen krijgen dus meer taken."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden